• Alessandro Scarlatti: San Casimiro, rè di Polonia • niedziela 15 lipca, godz. 1930, Stary Sącz, kościół św. Elżbiety

Alessandro Scarlatti (1660–1725): oratorium San Casimiro, rè di Polonia

 

Uwertura: Alessandro Scarlatti: Concerto grosso f-moll nr 1 (Grave Allegro – Largo)

 

Prima Parte

Aria Miei spiriti guerieri (Amor Profano)

Recitativo – Arioso Con Casimiro il forte (Amor Profano)

Aria L’ardire destate (Amor Profano)

Recitativo Mà nò, deh cessi omai (Amor Profano)

Aria Se non alletto (Amor Profano)

Recitativo Folle garzon che tenti? (Regio Fasto)

Aria Mai sicuro è un regio Soglio (Regio Fasto)

Recitativo Ascolta Amico, ascolta (Amor Profano, Regio Fasto)

Aria È viltade, e non è gloria (Regio Fasto)

Recitativo Frenate omai l’ardire (Castità)

Aria Franto hai l’arco Arcier alato (Castità)

Recitativo – Arioso Ed io, che mille volte (Umiltà)

Aria A che fonda uman pensiero (Umiltà)

Recitativo E tanto adrire imbelli (Regio Fasto, Amor Profano, Castità, Umiltà)

 

Aria L’ardire destate (Amor Profano)

Recitativo La vittoria è sicura (Regio Fasto)

Aria Al serto le rose (Regio Fasto, Amor Profano)

 

Uwertura: Arcangelo Corelli (1653–1713): Concerto grosso F-dur op. 6 nr 2 (Allegro)

 

Seconda Parte

Aria Alma mia, che fai, che pensi? (S. Casimiro)

Recitativo Quanto, quanto s’inganna (S. Casimiro)

Aria In te solo o sommo Nume (S. Casimiro)

Recitativo Dunque vile, e negletto (Regio Fasto)

Aria Che ti giova o Prence invitto (Regio Fasto)

Recitativo Che glorie, che trofei (Umiltà, S. Casimiro)

Aria De sensi all’incato (Regio Fasto, S. Casimiro)

Recitativo Casimiro t’inganni (Regio Fasto, Umiltà)

Aria Al Mondo vano (Umiltà)

Recitativo Pur da maggiori tuoi (Regio Fasto)

Aria Mira pur gl’antichi allori (Regio Fasto, Umiltà)

Recitativo Fra contrari pensieri (S. Casimiro)

Aria Già, già di frede (S. Casimiro)

Aria e Coro finale L’Umiltà di Casimiro (Regio Fasto, tutti)

 

Raffaella Milanesi, Marzena Michałowska, Aldona Bartnik – soprany

Wanda Franek – alt

Karol Kozłowski – tenor

Dawid Biwo – bas

 

Wrocławska Orkiestra Barokowa

 

Zbigniew Pilch, Mikołaj Zgółka, Juliusz Żurawski, Agata Habera

– skrzypce I

Violetta Szopa-Tomczyk, Dominika Małecka, Paweł Stawarski

– skrzypce II

Piotr Chrupek, Michał Mazur – altówki

Bartosz Kokosza, Jakub Kościukiewicz – wiolonczele

Janusz Musiał – kontrabas

Henryk Kasperczak – lutnia

Aleksandra Rupocińska – klawesyn

Jarosław Thiel – dyrygent

 

Do pobrania

• Sobota 14 lipca, godz. 21:30, Stary Sącz, Centrum Kultury i Sztuki im. Ady Sari •

W salonie Marii Leszczyńskiej: królowa i synowa

 

François Francoeur (1698–1787): Adagio i Rondeau z Sonaty g-moll op. 2 nr 6

François Colin de Blamont (1690–1760): Circé – Cantate à voix seule (Livre troisième, 1729)

 

Prélude (Très gravement)

Récitatif (Lentement) Sur un rocher désert

Air (Lentement) Cruel auteur des troubles de mon âme

Récitatif C’est ainsi qu’en regrets

Air (Marqué et vivement) Sa voix redoutable

Récitatif (Lentement) Dans le sein de la mort

Air (Légèrement) Ce n’est point par effort

Air (Gracieusement) Dans les champs

 

Michel Blavet (1700–1768): Aria en Rondeau L’Henriette z sonaty G-dur op. 2 nr 1

Jean Philippe Rameau (1683–1764): La Dauphine

Jean-Joseph Cassanea de Mondonville (1711–1772): Paratum cor meum (Pieces de clavecin avec voix et/ou violon op. 5)

Carl Friedrich Abel (1723–1787): Arpeggio d-moll (WKO 205)

Wilhelm Friedemann Bach (1710–1784): Polonaise d-moll

Johann Adolf Hasse (1699–1783): Quel vago seno – Cantata à voce sola con flauto obbligato

Recitative – Aria – Recitative accompagnato – Aria

Le Salon de la Paix

 

Myriam Arbouz – sopran

Ewa Chmielewska – skrzypce

Julien Feltrin – flet

Piotr Młynarczyk – viola da gamba

Katarzyna Tomczak-Feltrin – klawesyn, kierownictwo artystyczne

 

Koncerty Królowej (Concerts de la Reine) były jedną z najważniejszych in-stytucji muzycznych w osiemnastowiecznej Europie. Zainicjowane w roku 1725 przez żonę Ludwika XV królową Marię Leszczyńską, były organizowane nieprzerwanie przez czterdzieści lat. Odbywały się do trzech razy w tygo-dniu, przeważnie w apartamentach królowej w Wersalu (Le Salon de la Paix), ale również w pałacach w Marly, Fontainbleau czy Compiègne.

 

W roku 1747 syn pary królewskiej, delfin Francji Ludwik Ferdynand Burbon, pojął za żonę królewnę polską Marię Józefę Wettyn, córkę króla Polski, elek-tora saskiego Augusta III. Małżeństwo było zaaranżowane przez Maury-cego, przyrodniego brata Augusta III, który na dworze Ludwika XV był marszałkiem, dowódcą naczelnym armii francuskich. Projekt również go-rąco poparła oficjalna metresa króla, Madame de Pompadour. Maria Lesz-czyńska, której ojciec, król Stanisław Leszczyński, walczył o polską koronę z ojcem i dziadkiem Marii Józefy, nie była oczywiście entuzjastycznie na-stawiona do pomysłu tego mariażu. Obydwie kobiety nawiązały jednak z czasem ciepłą relację, a połączyła je wspólna pasja do muzyki.

 

Maria Leszczyńska miała dość tradycyjny gust, uwielbiała przede wszystkim muzykę francuską: Lully’ego, Destouche’a, Camprę. Wraz z pojawieniem się na dworze jej synowej, zwanej zdrobniale Pepą, program Koncertów Królowej wzbogaciły kompozycje w stylu włoskim i niemieckim, który Maria Józefa wchłonęła jako dziecko na drezdeńskim i warszawskim dworze Au-gusta III.

 

Dzisiejszy program prezentuje muzykę w guście Królowej i Synowej.

 

Organizacja i logistyka Koncertów Królowej wymagały ogromnych zasobów ludzkich i finansowych. Dwóch dyrektorów artystycznych, zwanych Surin-tendent de la Musique de la Chambre, zajmowało się doborem repertuaru,solistów, próbami, przygotowaniem partytur. Każdy z nich pracował przez sześć miesięcy w roku.

 

François Colin de Blamont pełnił tę funkcję z wielkim powodzeniem przezwiele lat. Jest on autorem wielu kantat, formy niezwykle popularnej na początku XVIII wieku. Circé do tekstu poety Jeana-Baptiste’a Rousseau jest jedną z najbardziej znanych i była trzykrotnie śpiewana podczas Concerts de la Reine.

 

W roku 1744 skrzypek i kompozytor François Francoeur objął stanowisko dyrektora artystycznego Koncertów Królowej po François Colinie de Bla-mont. Był członkiem orkiestry Academie Royale de Musique już w wieku 12 lat. Jest autorem wielu oper, które napisał wraz ze swoim wieloletnim współpracownikiem i przyjacielem François Rebelem.

 

Podczas Concerts de la Reine można było usłyszeć najlepszych wirtuozów epoki. Jednym z nich był flecista Michel Blavet. Aria z Sonaty G-dur jest muzycznym portretem córki Marii Leszczyńskiej i Ludwika XV, Henriette de France, która bardzo dobrze grała na wioli basowej i była uczennicą słyn-nego wirtuoza violi de gamba Jeana-Baptiste’a Forqueraya.

 

Utwór La Dauphine Jeana Phillippe’a Rameau był napisany na cześć Marii Józefy Wettyn z okazji jej ślubu z delfinem Francji w roku 1747. W tym okresie Rameau był pochłonięty komponowaniem oper i już od ponad dwu-dziestu lat nie pisał na klawesyn solo. La Dauphine jest prawdopodobnie ostatnim utworem klawesynowym tego kompozytora i jedynym, którego rękopis zachował się do naszych czasów.

 

W tym samym roku kompozytor i skrzypek Jean-Joseph Cassanea de Mon-donville poślubił słynną klawesynistkę Anne-Jeanne Boucon, uczennicę Ra-meau. Z tego okresu pochodzi też cykl utworów na klawesyn i głos lub skrzypce napisanych do tekstów psalmów. W przedmowie kompozytor wy-jaśnia, że przeznaczył je najpierw dla „śpiewającego klawesynisty” czy „śpiewaka, który sam sobie akompaniuje” i zaproponował partię skrzypiec dublującą partię wokalną dla tych, którzy nie czują się na siłach grać i śpie-wać jednocześnie… Mondonville pełnił szereg ważnych stanowisk na dworze królewskim i występował jako solista podczas Koncertów Królowej. Był au-torem wielu motetów, które cieszyły się ogromną popularnością m.in. pod-czas paryskich Concert Spirituel, których dyrekcję artystyczną objął w roku 1755.

 

Maria Józefa Saska miała szesnaście lat, kiedy poślubiła delfina Francji. Była wielką melomanką, z powodzeniem śpiewała i grała na klawesynie. Wycho-wała się w Dreźnie, jednym z najbardziej muzykalnych, kosmopolitycznych dworów Europy, gdzie dominowała fascynacja muzyką włoską. Królewna polska, która jako dziecko często towarzyszyła ojcu w podróżach do War-szawy, pobierała lekcje klawesynu u Wilhelma Friedmanna Bacha, najstar-szego syna Jana Sebastiana. Polonez d-moll pochodzi ze zbioru dwunastu polonezów napisanych przez tego kompozytora.

 

Carl Friedrich Abel był uczniem J. S. Bacha w szkole św. Tomasza w Lipsku,wirtuozem violi da gamba. W roku 1743 dzięki rekomendacji swojego mi-strza otrzymał stanowisko w słynnej orkiestrze na dworze drezdeńskim pod dyrekcją Johanna Adolfa Hassego. Abel reprezentuje jedno z ostatnich po-koleń kompozytorów piszących na violę da gamba, instrument, który w czasach Oświecenia został stopniowo wyparty przez wiolonczelę. Abel jest autorem wielu sonat na violę da gamba solo, z których pochodzi słynne Arpeggio d-moll.

Johann Adolf Hasse, kapelmistrz na dworze Augusta III w Dreźnie, kompo-zytor oper seria, kantat w stylu włoskim, mąż jednej z najsłynniejszych śpiewaczek operowych epoki Faustyny Bordoni, był idolem młodej Marii Józefy Saskiej. Delfina zamawiała jego najnowsze partytury i od czasu do czasu włączała jego kompozycje do programów Koncertów Królowej, które coraz częściej współorganizowała z Maria Leszczyńską. W roku 1750, na zaproszenie Marii Józefy, Hasse wraz z małżonką gościli w Wersalu, gdzie przyjęto ich iście po królewsku, oferując osobny apartament w pałacu.

W latach pięćdziesiątych XVIII wieku koncept Koncertów Królowej zaczyna być podejmowany przez innych członków rodziny królewskiej: delfina Fran-cji, córkę królowej Madame Victoire, arystokratów mieszkających w pałacu. Koncerty zaczynają mieć bardziej kameralny, intymny charakter, a sama królowa Maria Leszczyńska zaczyna powoli wycofywać się z ich patronatu. Niemniej jednak przez wiele lat instytucja Koncertów Królowej była jednym z najważniejszych elementów życia muzycznego i polityki kulturalnej na dworze Ludwika XV. Ich regularność i wystawność były wspaniałą plat-formą ekspresji dla wielu artystów i okazją do odkrywania nowych talentów oraz inspirowania do powstawania nowych dzieł muzycznych i teatralnych.

 

Katarzyna Tomczak-Feltrin

• …di Chiesa e di Camera • sobota 14 lipca, godz. 19:30, Stary Sącz, kościół św. Elżbiety

Marcin Mielczewski (zm. 1651): Canzon V

 

Tarquinio Merula (1595–1665): Sonata prima

Tarquinio Merula: Capriccio cromatico

Tarquinio Merula: Sonata seconda

Marco Scacchi (zm. 1662): Capriccio da camera

Bartolomeo de Selma y Salaverde (1. poł. XVII w.): Vestiva i colli

Aldebrando Subissati (1606–1677): Capriccio

Diomedes Cato (zm. 1628): Fantasia chromatica

Heinrich Döbel (1650–1693): Sonata in C

Franciszek Lilius (zm. 1657): Aria

Adam Jarzębski (zm. 1649): Cantate Domino

Marcin Mielczewski: Aria

Ensemble Hildebrandt 1719

 

Teresa Piech, Justyna Skatulnik – skrzypce

Daniel Zorzano – viola da gamba

Krzysztof Urbaniak – pozytyw

 

Ważnym polem działalności kompozytorskiej u progu XVII wieku stawała się twórczość instrumentalna, która stopniowo zyskiwała niezależność od muzyki wokalnej i szła w parze z intensywnie rozwijającą się techniką gry, szczególnie na instrumentach z rodziny skrzypiec. Jednym z najbardziej wpływowych muzyków włoskich działających w Polsce, obok oczywiście ka-pelmistrzów królewskich, był Tarquinio Merula, zatrudniony w warszaw-skiej kapeli jako organista „di Chiesa, e di Camera”, a więc grający zarówno w kościele, jak i „na komnatach”. Pobyt Meruli w Warszawie trwał prawdo-podobnie niespełna cztery lata (1621–1625), ale wiadomo, że był on ulubio-nym organistą króla Zygmunta, a jego wpływ na środowisko muzyczne stolicy musiał być znaczny, Merula kształcił bowiem uczniów i komponował, a jego zachowana twórczość, którą możemy powiązać z okresem spędzo-nym w Polsce, jest w dużej mierze nowatorska. Z wydanego w Wenecji

 

w roku 1624 zbioru Il primo libro de motetti, e sonate pochodzą dwie pre-zentowane dziś obszerne sonaty skrzypcowe, uderzające inwencją melo-dyczną, gęstością kontrapunktu i śmiałymi modulacjami, wykraczającymi poza ówcześnie stosowany średniotonowy system temperacji. Są to utwory a due, na instrument sopranowy i basowy z towarzyszeniem organowegocontinuo. Ponieważ w jedynym zachowanym egzemplarzu pierwodruku nie zachował się głos Basso, kompozycje te długo uważano za niekompletne; wydaje się jednak, że instrumentalny głos basowy musiał pokrywać się z li-nią continuo, potraktowaną wyjątkowo aktywnie i równorzędnie wobec partii skrzypiec. Inklinacje Meruli w stronę przekraczania barier znajdu-jemy również w organowym Capriccio cromatico, którego temat wypeł-niony chromatycznymi krokami obejmuje interwał nony, powodując wra-żenie tonalnej niestabilności. Idzie tu kompozytor znacznie dalej od swoich poprzedników, wśród których znajdował się m.in. działający wcześniej na dworze Zygmunta III lutnista Diomedes Cato, autor fantazji wykorzystują-cej jedynie standardowy pochód chromatyczny w ramach tetrachordu.

 

Twórczość instrumentalna zajmuje również ważne miejsce w dorobku Mar-cina Mielczewskiego. Składa się na nią osiem lub dziewięć canzon na dwa i trzy instrumenty, zachowanych w źródłach z terenów Polski, dzisiejszej Słowacji i Niemiec. Przechowywane obecnie w Lewoczy zeszyty głosowe zawierające canzony Mielczewskiego są dziś niekompletne; brakuje wśród nich zeszytu drugiego głosu, który wymaga rekonstrukcji. Kończąca koncert Aria zachowała się natomiast w odpisie partyturowym wykonanym w roku1662 w Gotha; nazwisko kompozytora uległo w tym źródle zniekształceniu („Mometschky”), ale styl utworu jest Mielczewskiemu bardzo bliski. Hipote-tyczne autorstwo Mielczewskiego jest tym bardziej prawdopodobne, że skryptor rękopisu musiał mieć dostęp do kompozycji twórców związanych z Polską, skoro odpisał również jedyny znany dziś utwór instrumentalny Franciszka Liliusa. Ten kompozytor, syn działającego w Polsce Włocha, naj-prawdopodobniej otrzymał wykształcenie muzyczne w kapeli królewskiej w Warszawie, gdzie pracował jego ojciec; był również uczniem słynnego Girolama Frescobaldiego w Rzymie. Od 1630 roku, po śmierci Annibale Orgasa, pełnił funkcję kapelmistrza zespołu wokalno-instrumentalnego w katedrze wawelskiej.

 

Skrzypkiem w kapeli królewskiej był też Adam Jarzębski, twórca obszernego zbioru Canzoni e concerti, zachowanego w rękopisie datowanym na rok 1627. Niewykluczone, iż część utworów z tej kolekcji mogła powstać wcze-śniej, za czasów pobytu kompozytora na dworze berlińskim lub podczas jego podróży po Italii. Obok samodzielnych kompozycji instrumentalnych zbiór zawiera szereg wirtuozowskich opracowań utworów wokalnych.

 

 

 

 

 

Cantate Domino jest dwuczęściową intawolacją słynnego madrygału Pale-striny Vestiva i colli, znanego Jarzębskiemu prawdopodobnie w postaci re-ligijnej kontrafaktury. Ten sam utwór rzymskiego mistrza stał się podstawą również innego opracowania na podobny zespół dwóch instrumentów z akompaniamentem organowym, zamieszczonego w zbiorze hiszpań-skiego fagocisty Bartolomea de Selma y Salaverde Canzoni fantasie et cor-renti (Wenecja 1638), dedykowanym Karolowi Ferdynandowi Wazie, bratuWładysława IV i biskupowi Wrocławia.

 

Marco Scacchi, kapelmistrz króla Władysława IV, znany był dotychczas wy-łącznie ze swojej twórczości wokalnej i wokalno-instrumentalnej; uważany jest też powszechnie za autora zaginionej muzyki do wystawianych w War-szawie drammi per musica. Ostatnio jednak Aleksandra Patalas zidentyfi-kowała prawdopodobnie jedyną zachowaną kompozycję instrumentalną tego twórcy, wieloodcinkowe Capriccio da camera. Zostało ono wydruko-wane jako ostatni utwór w zbiorze Sinfonie a violino solo (Bolonia 1670) Angela Berardiego, ucznia Scacchiego. Berardi, który w swoich dziełach teoretycznych cytował poglądy Scacchiego i fragmenty jego utworów, nie wspomniał jego nazwiska w zbiorze sinfonii, poprzestając na opatrzeniu utworu warszawskiego kapelmistrza wielkimi inicjałami „M.S.”.

 

Z kapelą królewską w Warszawie związany był również skrzypek Alde-brando Subissati, działający w Polsce już za czasów Jana Kazimierza (no-towany w latach 1650–1654). Cała jego zachowana twórczość została ze-brana w rękopisie Il primo libro delle sonate di violino, datowanym na rok 1675 i zachowanym w Fossombrone, rodzinnej miejscowości kompozytora, do której powrócił po pobycie nad Wisłą. Styl tych utworów, jak również oparcie niektórych z nich na antyfonach działającego w Polsce Giovanniego Franceska Aneria, wskazuje jednak, iż przynajmniej częściowo mogły one powstać znacznie wcześniej, być może w związku z obowiązkami Subissa-tiego w Warszawie, do których należało m.in. kształcenie młodych skrzyp-ków. Natomiast w latach sześćdziesiątych członkiem kapeli królewskiej był gdańszczanin Heinrich Döbel, którego sonaty skrzypcowe, być może pocho-dzące z późniejszego okresu jego podróży po Europie, zachowały się w zbiorach po kapeli arcybiskupa Ołomuńca w Kromieryżu.

 

• Cribrum musicum • piątek 13 lipca, godz. 19:30, Stary Sącz, kościół św. Elżbiety

Annibale Orgas (zm. 1629): Jesu dulcedo cordium

 

Marcin Mielczewski (zm. 1651): Missa O gloriosa Domina

 

Kyrie

Gloria

 

Bartłomiej Pękiel (zm. 1664):

 

O adoranda Trinitas

Sub tuum praesidium

 

Assumpta est Maria

 

Annibale Orgas:

 

Jesu rex admirabilis

Tu mentis delectatio

Mi dilecte revertere

 

Marcin Mielczewski: Missa O gloriosa Domina

 

Credo

 

Asprilio Pacelli (1569/70–1623):

 

Veni sponsa Christi

Beata es Virgo Maria

Isti sunt triumphatores

*

 

Paul Siefert (1586–1666):

 

Meine Seel mit allem Fleiße (Psalm 146)

Wolauff ihr Heiligen (Psalm 33)

Mein Gebet, o Herr, erhöre (Psalm 102)

 

Marcin Mielczewski: Missa O gloriosa Domina

 

Sanctus

 

Marco Scacchi (zm. 1662):

 

Beatus Laurentius

Omnes gentes plaudite manibus

Virgo clemens, Virgo pia

 

Marcin Mielczewski: Missa O gloriosa Domina

 

Agnus Dei

Weser-Renaissance Bremen

Marie Luise Werneburg, Julia Kirchner – soprany Stefan Kunath – alt

Mirko Ludwig, Jan Van Elsacker – tenory

Dominik Wörner – bas

Jörg Jacobi – organy

Manfred Cordes – dyrygent

 

Do pobrania

• Konferencja • piątek 13 lipca, godz. 11:00, Stary Sącz, Centrum Kultury i Sztuki im. Ady Sari

Wszystkie dobrodziejstwa Czterdziestu Starosądeckich Festiwali Muzyki Dawnej

 

PROGRAM KONFERENCJI

 

11:00–11:15 Otwarcie konferencji

 

11:15–12:15 Panel wspomnieniowy z udziałem dyrektorów artystycznych Starosądeckich Festiwali Muzyki Dawnej

 

Moderator: Piotr Matwiejczuk – redaktor Programu 2 Polskiego Radia, War-szawa

 

Paneliści:

 

Stanisław Gałoński – dyrektor artystyczny Starosądeckiego Festiwalu Mu-zyki Dawnej w latach 1975–1991, dyrygent, muzykolog, kompozytor, peda-gog

 

Marcin Bornus-Szczyciński – dyrektor artystyczny Starosądeckiego Festi-walu Muzyki Dawnej w latach 1992–1997, śpiewak, badacz muzyki dawnej, pedagog

 

Antoni Pilch – związany z festiwalem w latach 1992–1997, lutnista, prezes Fundacji Lutnia Staropolska

 

dr Stanisław Welanyk – dyrektor artystyczny festiwalu w latach 1998–2008, perkusista i dyrygent, juror konkursów perkusyjnych, wykładowca Akade-mii Muzycznej w Krakowie

 

dr Andrzej Citak – dyrektor artystyczny Starosądeckiego Festiwalu Muzyki Dawnej w latach 2008–2012, muzyk, pedagog, chórmistrz

 

prof. dr hab. Marcin Szelest – dyrektor artystyczny Starosądeckiego Festi-walu Muzyki Dawnej od 2013 roku, organista, współzałożyciel i kierownik artystyczny zespołu Harmonia Sacra

*

12:15–12:30 Wręczenie Odznaki Honorowej Starego Sącza dla osób zasłu-żonych dla Starosądeckiego Festiwalu Muzyki Dawnej

 

12:30–12:45 Przerwa kawowa

12:45–13:45 Panel dyskusyjny na temat ewolucji wykonawstwa historycz-nego od lat 70. XX w. na przykładzie Starosądeckich Festiwali Muzyki Daw-nej

 

Moderator:

 

Piotr Matwiejczuk – redaktor Programu 2 Polskiego Radia, Warszawa Paneliści:

 

Marek Dyżewski – polski muzyk, publicysta, w latach 1990–1994 rektor wrocławskiej Akademii Muzycznej

 

Dorota Kozińska – latynistka, krytyk muzyczny i operowy, tłumaczka; wie-loletni członek redakcji „Ruchu Muzycznego”; prowadzi blog „Upiór w ope-rze”; zasiada w Trybunale Płytowym Programu II Polskiego Radia

 

dr Ewa Obniska – doktor muzykologii; przez wiele lat pracowała w Progra-mie 2 Polskiego Radia, na antenie którego stworzyła tysiące audycji, była spiritus movens koncertów i wydarzeń antenowych związanych z muzykądawną

 

Dorota Szwarcman – publicystka, krytyk muzyczny, absolwentka Wydziału Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki Akademii Muzycznej im. Fryde-ryka Chopina w Warszawie, obecnie związana z tygodnikiem „Polityka”; prowadzi opiniotwórczy blog „Co w duszy gra”

*

13:45 Zakończenie konferencji, podpisywanie książki Wszystkie Dobrodziej-stwa. Historia Starosądeckiego Festiwalu Muzyki Dawnej przez autorów

 

• Czwartek 12 lipca, godz. 19:30, Stary Sącz, sala parafialna kościoła św. Elżbiety •

„Widzieli z dala obiecaną ziemię”: polska pieśń romantyczna

 

Maciej Kamieński (1734–1821): Kantata w dzień inauguracji statui Króla Jana III, Dnia 14 września roku 1788 (sł. A. Naruszewicz):

 

Uwertura – Śpiew Tymoklei – Cavatina – Aria Tymoklei

 

Franciszek Lessel (1780–1838): Śpiewy Historyczne do słów Juliana Ursyna Niemcewicza:

Bolesław Śmiały

Władysław Jagiełło (Bitwa pod Grünwaldem z Krzyżaki)

Kazimierz Jagiellończyk

Jan Tarnowski (Płacz starego Rycerza na jego pogrzebie)

Stefan Batory

Jan Kazimierz

Jan III

 

Franciszek Lessel: Sonata F-dur op. 2 nr 2

Allegro con brio – Un poco adagio – Allegro

*

Karol Lipiński (1790–1861): Do Niemna (sł. A. Mickiewicz)

 

Maria Szymanowska (1789–1831):

Świtezianka (sł. A. Mickiewicz)

Wilija (sł. A. Mickiewicz)

 

Maria Szymanowska: Trzy tańce na fortepian solo

 

Stanisław Moniuszko (1819–1872):

Niech się Panie stroją w pasy (sł. J. Korsak)

Czy powróci (sł. J.I. Kraszewski)

Nawrócona (sł. J. W. Goethe, przekład K. Brodziński)

Prząśniczka (sł. J. Czeczot)

Złota rybka (sł. J. Zachariasiewicz)

 

Fryderyk Chopin (1810–1849):

Poseł (sł. S. Witwicki)

Gdzie lubi (sł. S. Witwicki)

Nie ma czego trzeba (sł. B. Zaleski)

Życzenie (sł. S. Witwicki)

Melodia (sł. Z. Krasiński)

Moja pieszczotka (sł. A. Mickiewicz)

 

Anna Mikołajczyk-Niewiedział – sopran

Katarzyna Drogosz – fortepian

Do pobrania

• Inauguracja Festiwalu • środa 11 lipca, godz. 19:30, Stary Sącz, kościół św. Elżbiety

Johann Sebastian Bach – Hof-Compositeur Augusta III Sasa

 

Johann Sebastian Bach (1685–1750): Missa in h, BWV 232/I (wersja drezdeńska)

 

Kyrie eleison

Christe eleison

Kyrie eleison

Gloria in excelsis Deo – Et in terra pax

Laudamus te

Gratias agimus tibi

Domine Deus

Qui tollis

Qui sedes

Quoniam tu solus sanctus

Cum Sancto Spiritu

 

Harmonia Sacra

 

Joanna Radziszewska, Anna Zawisza – soprany

Piotr Olech – alt

Maciej Gocman – tenor

Hugo Oliveira – bas

Małgorzata Klisowska, Olga Musiał-Kurzawska – flety

Patrycja Leśnik-Hutek, Jan Hutek – oboje

Tomasz Gniatkowski, Leszek Wachnik – fagoty

Marian Magiera, Paweł Gajewski, Paweł Durowski – trąbki

Tomasz Sobaniec – kotły

Krzysztof Stencel – róg

Teresa Piech, Justyna Skatulnik, Judyta Tupczyńska – skrzypce

Piotr Chrupek – altówka

Jarosław Thiel – wiolonczela

Marcin Szelest – organy, kierownictwo artystyczne

Do pobrania

• Prolog Festiwalu • niedziela 8 lipca, godz. 19:30, Stara Lubowla (Słowacja), kościół św. Mikołaja

Szymon Ferdynand Lechleitner: między Spiszem a Sandomierzem

Szymon Ferdynand Lechleitner (1. poł. XVIII w.):

Exultate jubilate

Litaniae de Corde Jesu

Kyrie eleison
Cor Jesu, Filii Patris aeterni
Cor Jesu, angustis et doloribus plenum
Cor Jesu gloriosissimum
Cor Jesu, Rex et centrum omnium cordium
Cor Jesu, fons vitae et sanctitatis
Cor Jesu, vita et resurrectio nostra
Agnus Dei I
Agnus Dei II

Vesperae in C

Dixit Dominus
Confitebor
Beatus vir
Laudate pueri Dominum
Laudate Dominum
Magnificat

Ave maris stella

Estravaganza

Katarzyna Wiwer, Anna Zawisza – soprany

Marcin Liweń – alt

Łukasz Wilda – tenor

Dawid Biwo – bas

Agata Habera, Paulina Woś – skrzypce

Katarzyna Cichoń – wiolonczela

Jakub Kulawik, Filip Pysz – trąbki

Andrzej Zawisza – organy, kierownictwo artystyczne

 

Do pobrania