34 SFMD 2012

Koncert inauguracyjny Uroczysty wieczór w Sans Souci
Zespół Amarillis (Francja)
Kierownik artystyczny – Héloïse Gaillard
 
PROGRAM
Johann Joachim Quantz (1697-1773)
Sonate i trio C-dur, Affettuoso-Alla breve-Larghetto-Vivace
(flet, traverso i basso continuo)
Wilhelm Friedemann Bach (1710-1784)
poco allegro, wstęp do sonaty a-moll FK nv8. (klawesyn)
Johann Christian Bach (1735-1782)
Kwartet C-dur op 3, Allegro-Larghetto-Rondo Allegro
(obój, skrzypce, wiolonczela i klawesyn obligato)
Johann Gottlieb Janitsch (1708-1763)
Sonata da camera C-dur op. 4 Andante e molto-Allegro-Allegro assai
(obój, traverso, skrzypce i basso continuo)
Johann Joachim Quantz (1697-1773)
Sonata triowa c-moll, Andante moderato-Allegro-Larghetto-Vivace
(obój, traverso i basso continuo)
Johann Christian Bach (1735-1782)
Kwintet D-dur, Allegro-Andantino-Allegro assai
(traverso, obój, skrzypce, violoncelle i basso continuo)
 
WYKONAWCY
Héloïse Gaillard (obój barokowy), Amélie Michel (flet traverso), Fanny Paccoud (skrzypce), Violaine Cochard (klawesyn), Annabelle Luis (wiolonczela)
 
Amarillis to zespół o różnorodnym składzie. Jest obecnie jedną z najbardziej oryginalnych orkiestr barokowych w Europie. Założony w 1994 roku, w krótkim czasie zdobył trzy międzynarodowe Nagrody Główne: w 1995 r. na Festiwalu Muzyki Dawnej w York w Anglii, I miejsce w Konkursie Zespołów Muzycznych w organizowanym przez Francuską federację FNAPEC w kwietniu 1997 r. oraz dwie nagrody główne w Konkursie Sinfonia we wrześniu 1997 r. W 1999 r. otrzymał nagrodę ADAMI „Classical Revelations”.
 
Zespół na co dzień pracuje z najlepszymi muzykami swojego pokolenia. Jego repertuar jest inspirowany chęcią zrzeszenia najlepszych wykonawców w duchu muzyki kameralnej. Dyskografia zespołu obejmuje 12 płyt, w tym 10 nagranych wytwórnią Ambroisie-Naive,  które zostały docenione przez krytyków francuskich, jak również zdobyły uznanie za granicą.
Amarillis, jako uznany na całym świecie zespół, często koncertuje na wielu festiwalach m.in. we Francji, Holandii, Hiszpanii, Niemczech, Ameryce Łacińskiej, Kanadzie, Senegalu. Zespół finansowany jest z funduszy Ministerstwa Kultury Francji, okręgu the Drac Pays-de-la-Loire, the Pays-de-la-Loire oraz z budżetu miasta Angers. Jest członkiem federacji FEVIS.
Cantigas de Santa Maria – Alfonso X el Sabio (1221-1284)
Kameralny Zespół Muzyki Dawnej „Aulos” (Białystok)
Kierownik artystyczny – Walenty Kowalczuk
 
PROGRAM
Cantiga Nº 41 – A Virgen, Madre de Nostro Sennor
Cantiga Nº 322 – A Virgen, que de Deus Madre
Cantiga Nº 166 – Como poden per sas culpas
Cantiga Nº 10 – Rosa das rosas
Cantiga Nº 207 – Se ome fezer de grado
Cantiga Nº 353 – Quen a omagen da Virgen
Cantiga Nº 421 – Nenbre-sse-te, Madre
Cantiga Nº 7 – Santa Maria amar
Cantiga Nº 422 – Madre de Deus
Cantiga Nº 200 – Santa Maria loei
 
WYKONAWCY
Horodek Monika, Aleksiejuk Martyna, Borkowska Paulina,
Borkowska Magdalena, Kaluchiewicz Elżbieta
Cantigas de Santa Maria to zbiór około 420 pieśni ku czci Najświętszej Marii Panny, będący
jedną z największych zachowanych do dzisiaj monofonicznych kolekcji muzycznych średniowiecza.
Powstał w latach 1270-1282 na terenie Kastylii (Hiszpania) na dworze Alfonsa X „Mądrego”,
któremu przypisuje się autorstwo zbioru. Pieśni opisują cuda, cnoty i zasługi Najświętszej
Dziewicy. Wykonywane były zarówno podczas liturgii, jak i uroczystości świeckich, w formie
opowieści literacko-muzycznych. Napisane zostały w języku galicyjsko-portugalskim. Muzyka
ta określana jest najczęściej jako „mauretańsko-andaluzyjska”. Wbrew obiegowym opiniom
o muzyce dawnej, a zwłaszcza sakralnej, Cantigas są wyjątkowo radosne i taneczne.
 
Kameralny Zespół Muzyki Dawnej „Aulos” to formacja wokalno-instrumentalna, specjalizująca się w wykonawstwie muzyki średniowiecza, renesansu i baroku. Chętnie sięga również po utwory muzyki wschodu, muzyki cerkiewnej, nierozerwalnie związanej z kulturą białostocczyzny. Działa przy Młodzieżowym Domu Kultury w Białymstoku pod kierownictwem Walentego Kowalczuka. W skład instrumentarium zespołu wchodzą: consort fletów prostych, flet traverso, gemshorn, fidel da braccio, fidel kolanowa, citola, bębny, instrumenty perkusyjne. Obecny skład zespołu uformował się na początku 2010 roku.
 
Zespół wielokrotnie występował na Ogólnopolskim Festiwalu Zespołów Muzyki Dawnej Schola Cantorum w Kaliszu, zdobywając 3 Brązowe, 3 Srebrne i 2 Złote Harfy Eola. W roku 2011 otrzymał także nagrodę przyznaną przez Fundację Concert Spirituel z Warszawy – udział w koncertach promocyjnych w ramach Międzynarodowej Letniej Akademii Muzyki Dawnej w Wilanowie. Koncertuje na terenie kraju, jak i za granicą. Bierze udział w różnych festiwalach, m.in. w Międzynarodowych Spotkaniach z Muzyką Dawną w Świeradowie Zdroju, w Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Dawnej im. Mikołaja z Radomia w Radomiu, w Gorzowskich Spotkaniach z Muzyką Dawną, w Festiwalu Muzyki Dawnej Pieśń Naszych Korzeni w Jarosławiu, czy w Jarmarku Cysterskim w Pelplinie.
Ktoż to lśni takim blaskiem? – Muzyka minnesingerów i truwerów
Zespół muzyki średniowiecznej Oliphant (Finlandia)
Kierownik artystyczny – Janek Öller
 
PROGRAM
Aubertin d’Airaines (Chansons pieuses)
Remembrance que m’est ou couer entreie / Wspomnienia w mym sercu
 
Anonim (Chansons pieuses)
Chanter voel par grant amour / Śpiew z wielką miłością
 
Thibaut de Champagne (1201-1253)
Mauvez arbres ne puet florir / Małe drzewo nie zakwita (utwór instrumentalny)
 
Oswald von Wolkenstein (1376/78-1445)
Wer ist, die da durchleuchtet / Ktoż to lśni takim blaskiem?
 
Gace Brulé (ca.1160-1213)
Pensis d’amours vueill retraire & Pour verdure ne pour pree / Opowiem o cierpieniu w mojej miłości & Ani pola, ani łąki (instrumentalny)
 
Adam de la Halle (ca.1240-1288/1306)
Glorieuse Vierge Marie / Najświętsza Maria Panna
 
Huon de Saint-Quentin (pieśń krucjaty z 1219 r.)
Jerusalem se plaint et li pais / Lament Jeruzalem
 
La Chatelain de Couci (d.1203, pieśń krucjaty z 1189 r.)
Li nouviauz tanz et mais et violete / Naprawdę muszę już odejść, o Pani (instrumentalny)
 
Oswald von Wolkenstein
Du ausserweltes schöns mein herz / Jesteś wybranką mojego serca
 
Wizlaw von Rügen (1265/68-1325)
De Unghelarde heft ghemaket ene senende wise / Ja, człowiek prosty, stworzyłem pieśń tęsknoty
 
Anonim Schedels Liederbuch (n.1460)
O wie gern und doch enpern muß ich alzeit / Ach, jakże chętnie, lecz natenczas sam (instrumentalny)
 
Oswald von Wolkenstein
Mit günstlichem herzen wunsch ich dir / Sercem pełnym zapału życzę wam
 
Le Châtelain de Couci (k.1203, d.1203)
A vous, amant, plus qu’a nulle autre gent / Dla ciebie, kochany, więcej niż dla innych
 
Anonim (pieśń krucjaty z 1248 r.)
Nus ne porroit de mauvere reson / Nie można stworzyć pięknej pieśni o złej rzeczy (instrumentalny)
 
WYKONAWCY
Uli Kontu-Korhonen (sopran), Eira Karlson (fidel, trąbką suwakowa, mezzosopran), Leif Karlson (lutnia, citola, istrumenty perkusyjne, drumla), Janek Öller (flety proste, dudy)
 
Program koncertu zawiera trzy rodzaje pieśni średniowiecznych. Pierwszy to nabożne pieśni trouvere, różniące się od innych, miłosnych pieśni tylko treścią. Drugi to pieśni pochodzące z wypraw krzyżowych i dotyczą uczucia tęsknoty za domem. Formy tychże pieśni są także zróżnicowane bez specjalnych charakterystycznych cech. Reszta pieśni jest pochodzenia niemieckiego głównie Oswalda von Wolkensteina, z późniejszego okresu średniowiecza, choć utrzymane w starym stylu, częściowo jednak już w stylu ars nova.
Nie wiele wiadomo na temat francuskich autorów pieśni, ale ich popularność może być potwierdzona istnieniem wielu wersji zachowanych pieśni oraz faktem, że były też zapisywane sto lat później. Wielu autorów należało do elity, zaś niektórzy mieli większą publiczność, zwłaszcza w kościołach. W mniejszych miastach kościoły nie tylko były przeznaczone do działalności duszpasterskiej, lecz były miejscem różnych wydarzeń. To może sugerować dlaczego powstało tak wiele pieśni nabożnych napisanych przez truwerów.
Pieśni pochodzące z krucjat rzadko nawiązują do tematyki wojennej, jak w pieśni Jerusalem se plaint, gdzi są listem opisującym tęsknotę autora za domem i rodziną. Za czasów krucjaty autorzy pieśni niewątpliwie brali udział w różnych wyprawach, nawet sam Thibaut de Champagne. Przebywając blisko Ziemi Świętej mieli czas budować wielkie zamki, takie jak Crac de chevaliers w Syrii. Mieli też wiele czasu na rozmyślanie i twórczość.
Oswald von Wolkenstein tworzył pieśni prawie każdego rodzaju: religijne, miłosne, pouczające, sprośne i w większości pieśni o samym sobie. Według Dietera Kuhna który jest autorem obszernej biografii Oswalda, Wer ist, die da durchleuchtet jest pieśnią dziękczynną, pomimo jej szerokiego zakresu melodycznego.
Niektóre pieśni wykonywane są tylko instrumentalnie. To był powszechny zwyczaj w średniowieczu, lecz pozostało niewiele utworów instrumentalnych z tego okresu.
Oswald von Wolkenstein był pierwszym kompozytorem z krajów niemieckojęzycznych, który pisał utwory wieloczęściowe. Pieśń Du ausserweltes schöns mein herz jest oparta na trzyczęściowej balladzie truwerów Je voy mon cuer, do której Oswald napisał czwartą. Wszystkie pieśni, z wyjątkiem części dopisanych przez Oswalda, są zapisane bez rytmu, tak więc sposób ich wykonywania zależy wyłącznie od muzyków, którzy nie żyją już w tamtych czasach.
Leif Karlson
Radujcie się Bogu nawyższemu – koncert jubileuszowy
Młodzieżowy Chór Scherzo (Nowy Sącz)

Dyrygent – Andrzej Citak

PROGRAM
Wacław z Szamotuł (1520-1560) – Błogosławiony człowiek
Wacław z Szamotuł (1520-1560) – Powszednia spowiedź
Wacław z Szamotuł (1524-1560) – Pieśń o Narodzeniu Pańskim
Wacław z Szamotuł XVI w. – Modlitwa gdy dziatki spać idą
 
King of Portugal John IV (1604-1656) – Crux fidelis
Mikołaj Zieleński  (1550-1615) – Motet Haec Dies
Gregorio Allegri (1582-1652) – Miserere (Psalm 51) /wersy 1-7, 16-21/
Mikołaj Gomółka (1535-1591) – Ps. 81. Radujcie się Bogu nawyższemu
Mikołaj Gomółka (1535-1591) – Ps. 29. Nieście chwałę mocarze
 
Gregor Aichinger (1564-1628) – Regina Caeli
Grzegorz Gerwazy Gorczycki (1665-1734) – Gloria z Missa Paschalis
Dymitr Bortniański (1751-1825) – Chieruwimskaja
Paweł Grigoriewicz Czesnokow (1877-1944) – Hospodi pomyłuj
Alessandro Scarlatti (1660-1734) – Exultate Deo
Anonim (po 1606) – Pieśń Rokoszan Zebrzydowskiego
 
Młodzieżowy Chór „Scherzo” I Liceum Ogólnokształcącego w Nowym Sączu powstał w 1987 r. Jest chórem mieszanym zrzeszającym młodzież sądeckich szkół. Liczy około 45 osób w wieku 15-18 lat. Oprócz pełnego składu koncertowego, zespół pracuje również w dwóch formacjach: jako zespół wokalny wykonujący madrygały i chansonne oraz chór kameralny śpiewający głównie muzykę dawną. W latach 1991-95 chór działał pod patronatem Młodzieżowego Domu Kultury. W 1996 r. powstało Stowarzyszenie wspierające chór organizacyjnie. Od 2006 roku chór „Scherzo” jest członkiem Polskiej Federacji „Pueri Cantores”. Repertuar zespołu obejmuje głównie muzykę polską okresu Renesansu oraz współczesną. Zespół wielokrotnie koncertował w kraju i za granicą m. in. w Niemczech, Włoszech, Francji, Belgii, Anglii, Hiszpanii, Bułgarii i Norwegii.
Polifonia średniowiecza
Zespół wokalny Organum (Francja)
Kierownik artystyczny – Marcel Pérès
 
PROGRAM
 
Hymne : Congaudet hodie celestis curia
Antienne : Ad sepulcrum beati Iacobi
Prose : Laude iocunda melos
Alleluia : Nigra sum sed formosa
Conduit : Orienti oriens
Lectio libri sapientie
Conduit : Noster cetus psallat letus
Oraison : Ora pro nobis sancta Maria
Monition diaconale : Venite populi
Repons : Domus mea domus orationis vocabitur
Benedicamus Domino : Stirps Iesse florigeram
Prose : Res est admirabilis
 
Żródła :
Paris, Bibliothèque Nationale, latin 3549 et 3719 (XIIe siècle)
Limoges, Bibliothèque municipale ms. 1 (XIIIe siècle) : res est admirabilis
Codex Calixtinus, (XIIe siècle) : Ad sepulcrum beati Iacobi
 
WYKONAWCY
 
Marie Madeleine Moureau (sopran),
Mathilde Daudy (alt)
Jean Etienne Langianni, Marcel Pérès (barytony)
Antoine Sirot (bas)
 
Akwitania była jednym z najbardziej płodnych ośrodków artystycznych XI i XII wieku. Jej położenie na drodze św Jakuba z Compostelle stało się uprzywilejowanym miejscem spotkań, gdzie twórczość muzyczna znalazła swój najpełniejszy wyraz w kompozycjach monodycznych i polifonicznych, gdzie rozkwitała sztuka poezji liturgicznej – jednego z najwyższych przejawów średniowiecznej poezji łacińskiej. Muzyka akwitańska jest sztuką syntezy, choć niezwykle nowa swoim okresie, nadal zawierała elementy praktyk polifonicznych z czasów Karolingów.
 
Program koncertu został dobrany tak, aby zilustrować główne formy muzyczne używane w liturgii akwitańskiej. Wybrane rękopisy pochodzą z opactwa St.Martial w Limoges. Bez tych rękopisów mielibyśmy tylko namiastkę wiedzy na temat dzieł polifonicznych tamtego okresu. Są one rzadko wymienione w traktatach tego okresu i tylko kilka rękopisów, takich jak Codex Calixtinus, zawierają fragmenty z nich. Najwcześniejszym zbiorem który znamy jest  tropaire z Winchester, napisany ok. roku tysięcznego. Jednak zastosowany zapis daje tylko przybliżone wskazanie wysokości dźwięku.
 
Najważniejsze utwory z akwitańskiego repertuaru polifonicznego znajdziemy w czterech rękopisach, trzy z nich w Paryżu, a jeden w Londynie. W przeciwieństwie do polifonii stosowanych przez paryską szkołę katedralną, pisanych wiek wcześniej, te pochodzące z St. Martial są typowo świeckie. W większości są utworami z gatunku tropu – prosa, prosula, versus oraz Benedicamus Domino. Tropy są poetyckimi i muzycznym komentarzami tekstów kanonicznych liturgii. Stosowane aby upiększyć i dodać blasku wielkim uroczystościom.
 
Badania statystyczne repertuaru tropów St. Martial wyraźnie wykazują na silne i stabilne przejście od końca X wieku do 1063 roku, w którym zaczynają nagle znikać z manuskryptów muzycznych. 1063 to rok, w którym Cluny zaznacza swą przewagę nad opactwem St. Martial, wprowadza własną liturgię w reformę, która spycha lokalną tradycję na dalszy plan. To było powszechną praktyką przy akcesji nowego klasztoru. Jednak na początku XII wieku w St Martial, działał niejaki Abbott, który mimo pochodzenia z Cluny, zachował stare zwyczaje.
 
Najwyraźniej w tym czasie zainteresowanie akwitańską tradycją przechodziło w tym czasie swój renesans. Najważniejsze manuskrypty pochodzą właśnie z tego okresu. W środowisku, w którym tradycja przekazu ustnego była powszechna. Zapis repertuaru oznaczał, że będzie on rozpowszechniany lub zachowany dla potomnych w obliczu zagrożenia jego utratą. Repertuar Akwitański zaliczamy do drugiej kategorii, ponieważ nie był zapisywany w materiałach chóralnych, ale w małych kolekcjach śpiewników, które później zostały cennymi składami pamięci ocalonymi od zapomnienia.
Marcel Pérès
Koncert specjalny laureatów konkursu kompozytorskiego
Orkiestra i chór kameralny studentów Akademii Muzycznej Krakowie
Dyrygent – Stanisław Krawczyński
 
Konkurs Kompozytorski  Omnia Beneficia  zorganizowany w ramach 34. Starosądeckiego Festiwalu Muzyki Dawnej „Kontrasty muzyczne – Europa i Azja”, skierowany był do studentów i absolwentów wyższych uczelni muzycznych w Polsce. Celem konkursu było m.in. pozyskanie nowych utworów wokalno-instrumentalnych autorstwa młodych kompozytorów, popularyzowanie muzyki dawnej wśród studentów i absolwentów uczelni muzycznych oraz promocja Starosądeckiego Festiwalu. Przedmiotem konkursu było skomponowanie 5-10 minutowego utworu inspirowanego muzyką dawną, przeznaczonego na kameralną orkiestrę smyczkową i 4-głosowy chór mieszany.
 
Oceny prac dokonało Jury w składzie:
prof. Stanisław Krawczyński  (Akademia Muzyczna w Krakowie) – przewodniczący;
prof. Stanisław Moryto  (Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina w Warszawie);
dr Małgorzata Janicka-Słysz (Akademia Muzyczna w Krakowie).
 
Jury postanowiło dopuścić do wykonania podczas festiwalu cztery nadesłane na konkurs utwory: Crux Fidelis, Salve Regina, Quasi canto (breve introduzione) oraz Rubaiyaty do tekstów Omara Chajjama. Werdykt jury, połączony z wręczeniem nagród, zostanie ogłoszony podczas koncertu.
Gaetano Donizetti – opera komiczna Don Pasquale
Krakowska Opera Kameralna (Kraków)
Inscenizacja i reżyseria: Wacław Jankowski   
Kierownictwo muzyczne: Zbigniew Graca
Scenografia, kostiumy: Joanna Jaśko-Sroka
Choreografia, ruch sceniczny: Jadwiga Leśniak-Jankowska
 
WYKONAWCY
Krakowska Opera Kameralna: Marek Picz (Don Pasquale), Michał Kutnik (Dottor Malatesta), Maciej Gallas (Ernesto), Mariola Ścibich-Płazak (Norina), Jerzy Sypek (Notaro), Martyna Malcharek, Ewa Urbanek, Piotr Malaga (Servi e camerieri).
Orkiestra Krakowskiej Opery Kameralnej: Dominika Olszewska (skrzypce I), Karolina Bartczyszyn (skrzypce II), Aleksandra Okarmus szków (altówka), Marta Marek-Michalska (wiolonczela), Lesław Wydrzyński (kontrabas), Ewa Tupik (flet), Izabela Berdy (obój), Andrzej Ruciński (klarnet), Jan Michalski (fagot), Marcin Gajewski (waltornia), Tomislaw Susic (trąbka), Grzegorz Fieber (kotły).
Dojoji – spektakl według legendy o Anchin i Kiyohime
Teatr Shinnai Edo Traditional Performers Group (Japonia)
Patronat honorowy Ambasadora Japonii w Polsce
 
Kierownik artystyczny – Wakasanojo Tsuruga XI
 
Legenda o Anchin i Kiyohime, która zaczęła się w Kishu, w rejonie Japonii, pojawia się w wielu gatunkach literackich. Jest wykonywana w różnych dzisiejszych sztukach, takich jak Noh, taniec Kabuki, Buraku, Joruri i innych sztukach ludowych jako dodatek do Shinnai. To jedna z najbardziej znanych japońskich opowieści pojawiająca się na scenach.
Około roku 930, Anchin przystojny ascetyczny mnich, odbył pielgrzymkę do Kumano Shrine. Zatrzymał się jednej nocy w domu Kiyotsugu Shoji w miejscowości Masago w krainie Kii. Córka Kiyotsugu od razu zakochała się w mnichu i obiecała mu jedną noc. Pomimo tego, jako że Anchim był ascetą, uciekł stamtąd w nocy.
Kiyohime dostał szału i zaczął go gonić nie zważając na ciemności. Wkrótce dotarła do przeprawy przez rzekę Hidakagawa. Tam poprosiła kapitana aby przetransportował ją na drugi brzeg, ale on odmówił bo obiecał młodemu mnichowi, by nie przewozić żadnej młodej niewiasty na drugą stronę rzeki.
Kiyohime płacząc i krzycząc wskoczyła do wody. Była tak przejęta swoim gniewem, że przemieniła się w węża. W ten sposób dopłynęła na drugi brzeg i dotarła do świątyni Dojoji. Tam znalazła Anchina, który ukrywał się w dużym dzwonie świątyni. Kiyohime jako wąż owiła się wokół dzwonu i żarem swojej miłości spaliła na popiół dzwon oraz Anchina.
 
PROGRAM
W przedstawieniu opowieść zilustrowana jest poprzez narracyjny śpiew Shinnai oraz instrumenty Shamisen, Sou i Shakuhachi, dodają głębi muzyce. Wstęp, to połączenie komicznych lalek oraz smutku kobiety, której serce szaleje z zazdrości. Połączenie tancerza i lalki dodaje napięcia i ruchu. Współgranie  lalki i człowieka kreuje dwa odrębne światy. Co więcej, odtwórca Noh stwarza subtelną i przejmującą atmosferę, dodając piękną i duchową melodię charakterystyczną dla Japonii.
 
Wprowadzenie
Pieśń narracyjna – Shinnai Joruri i Shamisen
Muzyka – Sou i Shakuhachi
Kiyohime – japoński tancerz
Posłaniec i mnich – teatr lalek
 
Scena pierwsza
Kapitan promu – lalka
Kiyohime – tancerz Japoński
Pieśń narracyjna: Shinnai
 
Scena druga
Wąż – lalka
Pieśń narracyjna – Shinnai
 
Scena końcowa
Pieśń narracyjna – Shinnai
Kapitan – lalka
Kiyohime jako kobieta – japońska tancerka
Kiyohime jako wąż (żeński demon) – odtwórca Noh
Muzyka – Sou i Shakuhachi
 
WYKONAWCY
Wakasanojo Tsuruga, Isehirotayu Tsuruga (śpiew Shinnai)
Isejiro Tsuruga, Iseki Tsuruga (instrument Samisen)
Tatsumi Yoshioka (instrument Shakuhachi)
Seiei Tomimoto (instrument Sou)
Akira Matusi, Shunsuke Matsui (aktor Noh)
Koryu Nishikawa (animator lalek)
Kihi Hanayagi (taniec japoński)
Cum tubis in pleno – Niebiańskie brzmienia i ziemski przepych
Zespół instrumentalny Barocktrompeten (Niemcy)
 
Kierownik artystyczny – Johann Plietzsch
 
PROGRAM
Marc-Antoine Charpentier
(1634-1704)    Preludium do Te Deum, na 3 trąbki, 3 puzony, kotły i organy
Michael-Richard de Lalande (1657-1726)    Concert of Trompettes, Symphonie from Te Deum – Aria z Concert of Trompettes, Chaconne (organy solo) – Air pour les mêmes na 5 puzonów, kotły i organy
Andrea Gabrieli (1510-1586)    Ricercar Secondo Tono na organy
Gaspar Sanz / Anonim (Hiszpania XVII w.)    Batalla Famossa, Canciona, La Minina de Portugal, Canciones, Clarin de los mosqueteros de Rey de Francia, Battalla na 3 trąbki, 3 puzony, perkusję i basso continuo
Bernardo Storace (ca. 1637-1707)    Ciaconna C-dur na organy
Johann Heinrich Schmelzer (ca. 1623-1680)    – Sonata con arie „Zu der kaißerlichen Serenata” 1672, na 3 trąbki, 3 puzony, kotły i organy
Pawel Josef Vejvanovsky (1639-1693)    Serenada C-dur na 5 trąbek, kotły i organy ;
John Stanley (1713-1786)    Adagio – Trumpet Tune na 3 trąbki, 3 puzony, kotły i organy
Orlando Gibbons (1583-1625)    A fancy for a double organ for solo organ
Jeremiah Clarke (1670-1707)    Trumpet Tune – Slow Air – Trumpet Tune, na 3 trąbki, 3 puzony, kotły i organy
John Dowland (1563-1626)    Dowland’s Adieu for Master Oliver Cromwell na organy solo
Jeremiah Clarke (1670-1707)    The Prince of Denmark’s March, na 3 trąbki, 3 puzony, kotły i organy
 
WYKONAWCY
Johann Plietzsch, Christian Ahrens, Damian Kurek – trąbki
Heiner Herzog – kotły/perkusja
Bernhard Meier, Lars Juling, Volkmar Jäger – puzony
Klaus Treu – organy
Henryk Kasperczak – theorba
Pobożność i radości intelektu w muzyce XV wieku
Zespół wokalno-instrumentalny Ars Cantus (Wrocław)
Kierownik Artystyczny – Tomasz Dobrzański
 
PROGRAM:
Piotr Wilhelmi z Grudziądza
Panis ecce/Panis ewus/Pange exul/Tantum ergo
Probleumata enigmatum
Kyrie fons bonitatis
Phebus ecclipsi tumuli
Pomi morsum/Hominem quem/Sed paratus/Paraneuma eructemus
Prelustri elucencia
Presidiorum erogatrix
Plaude euge theotokos
Psallamus effaminibus
Preconia etroclita
Puella eya typicis
Probitate eminentem/Ploditando exarare
Predulcis eurus turbinis
Prodigiis eximiis
Prefulcitam expolitam
Presulis eminenciam totam
Psalteriis et tympanis
Presulem ephebeatum
 
WYKONAWCY
Monika Wieczorkowska – śpiew
Radosław Pachołek – śpiew
Maciej Gocman – śpiew
Piotr Karpeta – śpiew
Tomasz Dobrzański – mandora, flet prosty, szałamaja
Marek Nahajowski  – flet prosty, szałamaja
Agnieszka Obst – fidel
Ewa Prawucka – pozytyw
Michał Kiljan – puzon
 
Twórczość Piotra z Grudziądza można uznać za jedyny w swym rodzaju fenomen w spuściźnie muzycznej piętnastowiecznej Europy Środkowej. Na jej charakter wpłynął przede wszystkim styl muzyki wielogłosowej popularnej na tych terenach. Liczne podróże kompozytora i kontakty z różnymi środowiskami uczyniły go twórcą międzynarodowym. Jego twórczość zachowała się w rozproszonych, czasem bardzo fragmentarycznych źródłach, jednak ich liczba świadczy o jej dużej w owym czasie popularności.
Źródła stylistyczne muzyki Piotra z Grudziądza to, z jednej strony, konserwatywny styl muzyczny uprawiany w środowiskach uniwersyteckich, z drugiej, formy i gatunki uprawiane popularnie na terenach Czech, Polski, Austrii i Niemiec – cantiones i rotula. Nieobcy był także kompozytorowi styl postępowej twórczości wielogłosowej opartej na fauxbourdon. Warsztat Piotra był jednak tylko w rzadkich przypadkach nowoczesny. Jego zdecydowana konserwatywność, prostota, a za nią idąca popularność i recepcja w środowiskach często prowincjonalnych, stanowi kontrast z ambitną i nowatorską twórczością Mikołaja z Radomia. Jest jednak świadectwem szczególnej, pozostającej poza głównymi prądami, warstwy kultury muzycznej i jako taka jest interesująca i oryginalna.
Piotr z Grudziądza był również, a może przede wszystkim, poetą. Swoje utwory podpisywał charakterystycznym akrostychem Petrvs, który składał się zawsze z pierwszych liter kolejnych słów tekstu. Taki sposób układania akrostychu był wyjątkowy, gdyż popularne w owym czasie akrostychy zwykle były pierwszymi literami wersów lub zwrotek. Na tej podstawie czeski muzykolog Jaromir Cerny dokonał w 1975 roku odkrycia osoby kompozytora i identyfikacji jego dzieł. Ostatnio indeks kompozycji Piotra uległ rozszerzeniu, m.in. dzięki pracom Martina Stehelina nad tzw. fragmentami getyńskimi. Ciekawostką naszego programu są nowe kompozycje Piotra pochodzące z rękopisu Biblioteki Uniwersyteckiej w Lipsku.
O kolejach życia Piotra z Grudziądza posiadamy szczupłe informacje. Studiował na Uniwersytecie Krakowskim, gdzie otrzymał kolejno stopnie bakałarza i magistra sztuk wyzwolonych. W tym okresie powstały pierwsze jego kompozycje Presulis eminenciam oraz Pregrata era zachowane w rękopisie Kj 2464 Biblioteki Jagiellońskiej, o którym sądzi się, że spisany został w środowisku uniwersyteckim. Z tego okresu pochodzą utwory Predulcis eurus i Promitat eterno zachowane we Wrocławiu. Późniejsza kariera Piotra była związana z działalnością urzędniczą, a może polityczną u boku ważnych osobistości. Wskazuje na to związek Piotra z soborem w Bazylei, którego program streścił w wierszu Pontifices ecclesiarum (muzyka się nie zachowała), być może będąc w służbie biskupa trydenckiego Aleksandra Mazowieckiego. W okresie tym powstały kompozycje Kyrie fons bonitatis oraz Presulem ephebeatum zapisane w Kodeksach Trydenckich. Z pewnością długo przebywał w Czechach, o czym świadczyć może ilość utworów zachowanych w rękopisach czeskich – kodeksach Specjalnik i Chrudim oraz w kancjonale Franusa.
Ostatnie lata życia Piora z Grudziądza wiąże się ze Śląskiem. Wiemy, że przebywał w 1448 we Wrocławiu na dworze biskupa Petera Novaka, szukając protekcji w staraniach o stanowisko kanonika we Fromborku. Być może w owym czasie powstał wielotekstowy motet Panis ecce/Panis ewus/Panie exul/Tantum ergo, o którym wiemy, że był wykonywany we Wrocławiu podczas procesji w 1472 roku. Na związki Piotra ze Śląskim może wskazywać, spisany prawdopodobnie w Żaganiu w końcu XV wieku, Śpiewnik Głogowski zawierający jego motet satyryczny Probitate eminentem-Ploditando exarare.
Popularność kompozytora trwała długo w XVI w. a w niektórych środowiskach nawet w początkach XVII wieku. Postać Piotra z Grudziądza jest istotna dla muzycznej historii Śląska i Wrocławia. Jego twórczość doskonale wpisywała się w formy i gatunki opisane przez tzw. wrocławski traktat menzuralny z ok. 1440 r. i uprawiane powszechnie w Europie Środkowej. Zachowane u nas utwory Piotra są istotnym świadectwem uczestnictwa naszego regionu w europejskiej wspólnocie kulturowej.
       
Tomasz Dobrzański
Muzyka ukraińskiego baroku
Orkiestra Kameralna Wirtuozi Lwowa oraz Galicyjski Chór Kameralny (Ukraina)
Dyrygent – Sergiy Burko (orkiestra), Vasyl Yacynak (chór)
 
PROGRAM
Maxym Berezovskiy (ca.1745-1777) – Otche Nash (na orkiestrę)
Giovanni Battista Pergolesi (1710-1736) –  Concertino No.3 G-dur (na orkiestrę)
Myroslav Skoryk – Trzy Partity z Tabulatury Lwowskiej z XVI w. (orkiestra)
Mykhaylo Verbytskyy (1815-1870) – Angel Vopiyasha (chór)
Maxym Berezovskiy – Ne otvergy mene vo vremia starosti (chór)
Franz Xaver Mozart (1791-1844) – Kantata Pierwszy dzień wiosny Op. 28 na solistów, chór  i orkiestrę
 
Orkiestra Kameralna Wirtuozi Lwowa powstała w 1994 r. z najlepszych muzyków – kameralistów Lwowskiej Filharmonii. Wielu z nich ma na swym koncie wspólne występy ze znanymi symfonicznymi i kameralnymi orkiestrami Europy. Zasadniczy skład orkiestry  to 20-40 muzyków, zależnie od programu. W repertuarze orkiestry są utwory muzyczne  różnych epok i stylów od Bacha i Corelliego do współczesnej ogólnoświatowej i ukraińskiej muzyki. Koncertmistrzem orkiestry jest Wolodymyr Duda – muzyk znany w Ukrainie i poza jej granicami, wspaniały interpretator muzyki współczesnej i klasycznej, a konsultantem muzycznym orkiestry jest wybitny ukraiński dyrygent prof. Jurij Luciw.
Orkiestra często koncertuje ze znanymi dyrygentami i solistami – śpiewakami, instrumentalistami – z Polski, Austrii, Anglii, Stanów Zjednoczonych, Litwy, Niemiec. Zespół był na gościnnych występach m.in. we Włoszech, Niemcach, Szwajcarii, Danii, Czechach, Kolumbii i Ekwadorze. Brał również udział w wielu polskich festiwalach (Kraków, Tarnów, Warszawa, Sandomierz, Kielce, Przemyśl, Szczecin). Orkiestra ma również w dorobku szereg CD, wydanych w Ukrainie i za granicą.
Kathak Yatra – taniec Kathak od czasów świątynnych do okresu Mogołów
Zespół taneczny Kathak (Indie)
Kierownik artystyczny – Alananda Nrityashri
 
PROGRAM:
1. Durga Stuti
2. Teental
3. Thumri (oparty na tańcu Radha-Krishna z czasów świątynnych)
4. Chautal
5. Taraana (kompozycja z okresu Mogołów)
 
WYKONAWCY
Nrityashri Alaknanda (solo), Radhika Gosain, Saumya Shukla, Ambieca Saha, Ayushi Chaturvedi (taniec), Ghanshyam Sisodia (instrument Sarangi), Madanlal Sisodia (intrument Tabla), Vijay Parihar (śpiew)
 
Nrityashri Alaknanda – tancerka i choreograf urodziła się w muzykalnej rodzinie. Ma wrodzony talent muzyczny i rytmiczny. Jej zaawansowane zdolności zostały przekazane od Guru Munna Lal Shukla, który natchnął ją poetycznym naturą formy tanecznej. Otrzymała m.in. Narodowe Stypendium Ministerstwa Kultury. Jest założycielem, kierownikiem i guru tańca Kathak w Alaknanda Institute of Performing Arts założonym w 1990 r. Jest wychowanką Kathak Kendra, Narodowej Szkoły Tańca. Studia podyplomowe ukończyła w 1992 r. W 2010 r. otrzymała złoty medal od Bangiya Sangeet Kalakendra Kolkata i nagrodzona tytułem Nritya Shree. Sur Singar Samsad (Mumbai) uhonorował ją tytułem Singarmani za doskonałość w wykonywaniu sztuki Alaknanda występowała z powodzeniem w Europie, w Czechach, Polsce, Niemczech oraz Szwajcarii. W Polsce zaprezentowała swój taniec na festiwalu Cracovia Dance Festival. Jest mistrzynią Indyjską współpracującą z innymi mistrzami z Polski, Francji, Włoch i Wielkiej Brytanii. Jej przedstawienie Durgi, w duecie z panną Romaną Agnel – taniec hiszpańskich marionetek i Panchatatva – na zamku Wawelskim w Krakowie bardzo spodobał się publiczności.
Alaknanda jest pionierem jeśli chodzi o wprowadzenie zachodniego tańca klasycznego w Indiach. W 2010 r. zorganizowała Indo-Europejski festiwal taneczny z występami tanecznymi zarówno wykonawców jak i mistrzów. Ma przyjemność organizowania również The Natraj Dance Festival, wyjątkowego festiwalu który sprowadza tancerzy z całego świata. Wysiłek ten został zapoczątkowany, aby pokazać wdzięk męskich wykonawców i zmotywować młodszych do wykonywania rytmicznego i płynnego tańca klasycznego. Festiwal odbył się w dniach listopadzie 2010 r.
Imprezy towarzyszące
  • Podróż do Japonii – wystawa tematyczna ze zbiorów muzeum Manggha (Kraków), zajęcia warsztatowe – orgiami, furoshiki, ikebana
  • Wystawa i warsztaty – Instrumenty średniowiecza i renesansu
    z kolekcji Ryszarda Dembińskiego (Świeradów Zdrój)
  • Recital na wioli da gamba – Radosław Dembiński (Świeradów Zdrój)
    Karl Friedrich Abel (1725-1787) – utwory nr 20, 22, 23, 14,
    ze zbioru Gambenwerke
    Tobias Hume (1569-1645) – Death & Live, Capitaine Humes Pavan, A Soliders Resolution,
     ze zbioru Musical Humors
    Johannes Schenck (1660-1712) – Ouverture 91, Fuga 98, Chaconna 76,
    ze zbioru Scherzi Musicalli
    Georg Philip Telemann (1681-1767) – Andante i Vivace z Sonaty D-dur na violę da gamba solo
    Christopher Simpson (ok. 1602-1669) – Division No.1, Division No.19 Green Sleevs,
    ze zbioru The Division Violist
    Radosław Dembiński urodził się w 1991 r. w Świeradowie Zdroju. Naukę gry na flecie rozpoczął jeszcze w Szkole Podstawowej. Następnie uzyskał dyplom w klasie wiolonczeli Państwowej Szkole Muzycznej w Jeleniej Górze. Obecnie studiuje grę na violi da gamba w Akademii Muzycznej we Wrocławiu, pod kierunkiem Kazimierza Pyzika.
    Od 1999 roku koncertuję z zespołami muzyki dawnej Tiboryus i Rocal Fuza. W zespole Rocal Fuza grał  również na innych instrumentach dawnych, biorąc udział w wielu koncertach w kraju i za granicą. Uczestniczył w ogólnopolskich festiwalach i warsztatach muzyki dawnej. Ważniejsze recitale na violi da gamba wykonał podczas Międzynarodowych Spotkań z Muzyką Dawną w Świeradowie-Zdroju, w Zgorzelcu oraz na Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Dawnej im. Mikołaja z Radomia w Radomi
  • Wystawa plenerowa
    Zasiał więc Pan latorośl wspaniałego gatunku. Święci z rodziny Kingi
    Wystawa plenerowa z okazji 720-lecia śmierci świętej Kingi.
    Koncepcja: Maria Molenda
    Wystawa przybliża sylwetki członków dynastii Arpadów, z której wywodziła się św. Kinga, a którzy również zostali kanonizowani oraz beatyfikowani. Do rodu tego należeli m.in. św. Stefan, król Węgier, jego syn Emeryk oraz król Władysław. Z rodziną królewny związana była także św. Jadwiga Śląska – siostra jej babki, oraz Elżbieta z Turyngii, siostra jej ojca. Świętą została ogłoszona również córka drugiej siostry króla węgierskiego Andrzeja II, Konstancji, Agnieszka Czeska, klaryska, obdarzona darem przewidywania przyszłości. W najbliższej rodzinie Kingi jako święta zasłynęła jej siostra Małgorzata, dominikanka, beatyfikowana została Jolenta – najmłodsza z sióstr, a szczególną czcią lwowianie otoczyli Konstancję, księżnę halicką. Wystawa przypomina – zgodnie ze słowami Jana Pawła II – że „święci nie przemijają”, a Stary Sącz jest miejscem szczególnie predestynowanym do zachowania i przekazywania pamięci o nich.
  • Seminarium tematyczne Kontrasty muzyczne – Europa i Azja