Corelli i Muffat: Concerti grossi

niedziela 10 lipca, godz. 1930, kościół św. Elżbiety

Corelli i Muffat: Concerti grossi

Georg Muffat (1653-1704): Suita nr I EUSEBIA (Florilegium Primum, Augsburg 1695)

Ouverture – Air – Sarabande – Gigue I – Gavotte – Gigue II – Menuet

Arcangelo Corelli (1653-1713): Concerto grosso D-dur op. 6 nr 4 (Amsterdam 1714)

Adagio- Allegro – Adagio – Vivace – Allegro

Arcangelo Corelli: Concerto grosso F-dur op. 6 nr 9

Largo – Allemanda – Corrente – Gavotta – Adagio – Minuetto

Georg Muffat – Sonata V G-dur (Armonico Tributo, Salzburg 1682)

Allemande – Adagio – Fuga – Adagio – Passagaglia

oh 3 fot. Magdalena Hałas

{oh!} Orkiestra Historyczna

Martyna Pastuszka – koncertmistrz, skrzypce

Adam Pastuszka, Małgorzata Malke, Violetta Szopa-Tomczyk, Marzena Biwo, Dominika Małecka – skrzypce

Dymitr Olszewski, Anna Luiza Aleksandrow – altówki

Bartosz Kokosza – wiolonczela

Krzysztof Firlus – viola da gamba

Michał Bąk – kontrabas

Anna Firlus – organy

Marcin Świątkiewicz – klawesyn

Dohyo Sol – lutnia

O wykonawcach

Zespół Ars Cantus powstał w roku 2000 jako grupa wokalna związana z Wrocławskimi Kameralistami, pracująca pod kierownictwem artystycznym Tomasza Dobrzańskiego.

Ars Cantus wykonuje muzykę dawnych epok od średniowiecza (pieśni średniowieczne z rękopisu Carmina Burana, dramaty liturgiczne Ludi Sancti Nicolai) do wczesnego baroku („Salomone Rossi – muzyka dworu i synagogi”). Istotną część repertuaru Ars Cantus stanowią muzyczne zabytki Dolnego Śląska sięgające XIV wieku, często prezentowane słuchaczom po raz pierwszy od stuleci („Uczta na Ratuszu” – utwory z wrocławskich i śląskich druków muzycznych z wieków XVI i XVII, „Serena mente jubilo” – utwory z XIV i XV-wiecznych rękopisów z Wrocławia, Żagania i Zielonej Góry).

Zespół Ars Cantus wystąpił na Festiwalu Flandryjskim w Alden Biesen w Belgii, na koncertach Międzynarodowej Akademii Muzyki Dawnej w Wilanowie, na Festiwalu „Pieśń Naszych Korzeni” w Jarosławiu, na Festiwalach Polskiego Towarzystwa Muzyki Dawnej na Zamku Królewskim w Warszawie i w Krakowie, festiwalu Musica Memorabilis w Poznaniu, Festiwalu Muzyki Polskiej w Krakowie, Festiwalu Laus Polyphoniae w Antwerpii, Międzynarodowym Festiwalu Maj z Muzyką Dawną oraz Forum Musicum we Wrocławiu, na Festival delle Nazioni we Włoszech, na koncertach w Niemczech, Czechach, na Słowacji, we Francji i w Austrii. W grudniu 2004 koncert zespołu Ars Cantus był transmitowany ze Studia S1 do krajów Europejskiej Unii Radiowej.

W roku 2001 na XI Festiwalu Muzyki Dawnej na Zamku Królewskim w Warszawie za wykonanie średniowiecznych pieśni ze zbioru „Carmina Burana” zespół Ars Cantus został uhonorowany nagrodą im. Zofii Rayzacherowej za „największą indywidualność artystyczną w dziedzinie muzyki dawnej”. W roku 2011 na tym samym festiwalu zespół otrzymał nagrodę im. Adama Jarzębskiego „dla najlepszego wykonawcy” za wykonanie programu „Mikołaj z Radomia – opera omnia”.

W roku 2003 ukazała się wydana przez CD Accord płyta „Musica Rediviva z wrocławskich druków muzycznych XVI i XVII wieku”, która otrzymała entuzjastyczne recenzje i została uhonorowana Wrocławską Nagrodą Muzyczną roku 2003. W roku 2005 ukazała się nagrana dla wytwórni DUX płyta „Musica Figurata we Wrocławiu i na Śląsku w wiekach XIV i XV”, która otrzymała pięciogwiazdkową recenzję w magazynie Goldberg.

W roku 2006 w serii „Perły muzyki polskiej” wydawnictwa Bearton ukazała się płyta SACD „Musica Divina z rękopisu biblioteki Krasińskich” z utworami Mikołaja z Radomia, Mikołaja z Ostroroga, Johannesa Ciconii i Etienne Grossina. W roku 2011 wydana została monograficzna płyta z utworami Piotra z Grudziądza. W 2012 ukazała się płyta „Musica gratulatoria – muzyka na uroczystości weselne z wrocławskich druków muzycznych XVI i XVII wieku”.

W roku 2015 ukazała się płyta „Kodeks Wrocławski” zawierająca muzykę spisaną w jednym z najważniejszych źródeł muzyki wielogłosowej w Europie środkowo-wschodniej końca XV wieku. Płyta ta została nominowana do Wrocławskiej Nagrody Muzycznej za rok 2015. Obecnie zespół pracuje nad wydawnictwami płytowymi związanymi z utworami z biblioteki księcia brzesko-legnickiego Jerzego Rudolfa. Nagrane w ramach projektu Biblioteca Rudolphina płyty z muzyką Hansa Leo Hasslera oraz Marc’Antonia Ingenieriego ukażą się niebawem.

Dawid Biwo (bas) ukończył warszawski Uniwersytet Muzyczny F. Chopina oraz z wyróżnieniem Akademię Muzyczną w Krakowie. Jest laureatem wielu ogólnopolskich konkursów wokalnych (m.in. I nagroda w konkursie im. M. Karłowicza w Krakowie, I nagroda w konkursie im. Ludomira Różyckiego w Gliwicach, III nagroda w konkursie im. F. Platówny we Wrocławiu) oraz „Muzycznego Forum Młodych 2010” pod patronatem Austriackiego Forum Kultury w Warszawie. W 2012 roku był finalistą Międzynarodowego Konkursu im. Heraclei Darcle w Braili. Debiut sceniczny Dawida Biwo miał miejsce podczas akademickiego wystawienia opery Baldassare Galuppiego L’ amante di tutte w Warszawskiej Operze Kameralnej. Od tego czasu występował m.in. w Operze Krakowskiej (jako Papageno w Czarodziejskim flecie W. A. Mozarta czy Victor w Yermie P. Bowlesa). Wykonywał również główne partie, m.in. w Fairy Queen H. Purcella, L’elisir d’amore G. Donizettiego (Dulcamara), Die Fledermaus J. Straussa (Frank) oraz La contadina in corte A. Sacchiniego.

Młody bas specjalizuje się głównie w wykonawstwie muzyki dawnej, oratoryjnej oraz pieśniarstwie. W tej dziedzinie ma na swoim koncie udział w licznych wykonaniach utworów J. S. Bacha, G. F. Haendla, G. Ph. Telemanna, J. Ph. Rameau, G. G. Gorczyckiego, W. A. Mozarta, J. Haydna czy St. Moniuszki. W swoim dorobku artystycznym ma także recitale pieśniarskie (m.in. recital pieśni F. Chopina pod patronatem RMF Clasic, recital pieśni młodopolskich kompozytorów w muzeum K. Szymanowskiego „Atma”) oraz gale operowe. Współpracował jako solista z takimi dyrygentami, jak: Mirosław Jacek Błaszczyk, Jerzy Swoboda, Paweł Przytocki, Paul Esswood, Andrzej Borzym, oraz z zespołami i orkiestrami: Capella Cracoviensis, Risonanza, Orkiestra Filharmonii Dolnośląskiej, Ensamble Barocum, Il Giardino d’ Amore, {oh!} Orkiestra Historyczna, Diletto. Brał udział w kursach wokalnych prowadzonych między innymi przez Andrzeja Dobbera, Stephana MacLeolda, Helenę Łazarską, Ryszarda Karczykowskiego, Daniela Kotlińskiego czy Aleksandra Teligę. Swój warsztat aktorski kształcił pod okiem znanych polskich reżyserów: W. Zawodzińskiego, G. Chrapkiewicza, R. Peryta, I. Stokalskiej, L. Adamika, N. Baińskiej. Dawid Biwo koncertował m.in. w USA, Słowenii, Kanadzie, Austrii i w Niemczech.

Concerto Palatino, zespół prowadzony przez Bruce’a Dickeya i Charlesa Toeta, od ponad 20 lat toruje drogę wskrzeszeniu praktyki gry na kornecie i barokowym puzonie. Ich elektryzujące koncerty i nagrania zaznajomiły publiczność z ważną, ale mało znaną muzyką na te instrumenty i skłoniły młodych muzyków do sięgnięcia po nie.

Kornet jest instrumentem dętym drewnianym, pokrytym skórą, z którego dźwięk wydobywa się za pomocą małego ustnika. Kiedyś uważano go za „najdoskonalszy ze wszystkich instrumentów muzycznych”, ale praktyka gry na nim zanikła na prawie 150 lat aż do pierwszych współczesnych prób jej wskrzeszenia w latach 50. XX wieku. Ciepły, wokalny dźwięk i niesłychana sprawność kornetu świetnie łączy się z brzmieniem puzonu. Przez ponad 200 lat, od początku XVI w. aż do połowy XVIII w. instrumenty te łączyły się w zespoły miejskie, dworskie i kościelne.

Concerto Palatino bierze nazwę od historycznego zespołu kornecistów i puzonistów, który istniał w Bolonii przez ponad 200 lat pod nazwą Il concerto palatino della Signoria di Bologna. Celem zespołu, który idzie w ślady swoich poprzedników-wirtuozów, jest przywrócenie tym instrumentom należnego im miejsca w życiu koncertowym i zainteresowanie napisaną niegdyś na nie muzyką wśród artystów i publiczności. Większość repertuaru zespołu to z konieczności muzyka sakralna, ponieważ kornety i puzony stosowano szeroko w zespołach kościelnych katolickiego Południa i protestanckiej Północy od czasów rozkwitu polifonii flamandzkiej na początku XVI wieku do Bacha, jednego z ostatnich kompozytorów, który wykorzystywał te instrumenty.

Bruce Dickey i Charles Toet są pionierami współczesnej praktyki gry na kornecie i barokowym puzonie. Przyczynili się walnie do wyznaczenia standardów gry i wykształcili kolejną generację muzyków, z których wielu gra razem z nimi w zespole. Trzon Concerto Palatino stanowią dwa kornety i trzy puzony, ale w zależności od repertuaru skład zespołu ulega pomniejszeniu bądź powiększeniu. Zespół współpracuje z innymi znanymi grupami, takimi jak Cantus Cölln, Collegium Vocale Ghent, La Dolcezza, Amsterdamska Orkiestra Barokowa i Bach Collegium Japan. Obok wykonań i nagrań muzyki najbardziej znanych kompozytorów, jak Gabrieli, Schütz czy Monteverdi, ma też na swoim koncie premierowe realizacje utworów wydobytych z bibliotecznych archiwów. Nagrania Concerto Palatino zdobyły uznanie krytyki i wiele prestiżowych nagród.

Tomasz Dobrzański ukończył wrocławską Akademię Muzyczną w klasie klarnetu prof. Mieczysława Stachury. Flet prosty studiował u Gabriela Garrido w Centrum Muzyki Dawnej przy Conservatoire Populaire w Genewie oraz u Michela Pigueta w Bazylei (Schola Cantorum Basiliensis), gdzie studiował także klarnet historyczny pod kierunkiem Pierre-André Taillarda. Umiejętności doskonalił na licznych kursach interpretacji w Polsce i za granicą. Jako członek wielu formacji muzyki dawnej gra również na renesansowych instrumentach stroikowych oraz mandorze. Występuje jako solista, opracowuje muzycznie spektakle taneczne i teatralne. Prowadzi klasę fletu prostego we wrocławskiej Akademii Muzycznej oraz w Państwowej Szkole Muzycznej II stopnia we Wrocławiu. Działa jako popularyzator muzyki dawnej, prowadząc zajęcia i wykłady na kursach interpretacji. Zajmuje się również kopiowaniem i rekonstrukcją dawnych instrumentów muzycznych. Jest dyrektorem artystycznym wrocławskiego festiwalu muzyki dawnej Forum Musicum. W roku 2016 we wrocławskiej Akademii Muzycznej zrealizował przewód doktorski, przygotowując dzieło artystyczne oparte na starodrukach włoskich z kolekcji Biblioteki Uniwersytetu Wrocławskiego.

Jan Van Elsacker ukończył studia w zakresie śpiewu i gry na fortepianie w Królewskim Konserwatorium Flandryjskim w Antwerpii, zdobywając pierwsze nagrody. W latach 1987-1991 śpiewał w takich zespołach, jak Collegium Vocale i La Chapelle Royale (dyr. Philippe Herreweghe), La Petite Bande (dyr. Gustav Leonhardt i Sigiswald Kuijken) oraz Anima Eterna (dyr. Jos Van Immersel). Współpracował również z Currende Consort (dyr. Erik Van Nevel), z którym dokonał nagrań radiowych, telewizyjnych i płytowych (w serii „Flemish Polyphony”). Poza Belgią Jan Van Elsacker występuje z Le Poème Harmonique (dyr. Vincent Dumestre), L’Arpeggiata (dyr. Christina Pluhar), La Fenice (dyr. Jean Tubery), Concerto Palatino (dyr. Bruce Dickey), Akadêmia (dyr. Françoise Lasserre) i Weser Renaissance (dyr. Manfred Cordes).

W roku 1996 zdobył nagrodę na międzynarodowym konkursie Musica Antiqua w Brugii. W roku 2003 był centralną postacią festiwalu Musica Antiqua w Brugii, na którym oprócz Combattimento di Tancredi e Clorinda Monteverdiego wykonał recital Schumannowski z pianistką Claire Chevalier. Pięć lat później zadebiutował jako Orfeusz w operze Monteverdiego w Teatrze Wielkim w Warszawie z zespołem La Fenice pod dyrekcją Jeana Tubery’ego.

Jan Van Elsacker występował na wszystkich ważniejszych festiwalach muzyki dawnej, m.in. Festival of Flandres, Early Music Festival w Utrechcie, Festival de la Chaise-Dieu, Festival Baroque de Pontoise. Co roku wykonuje partie Ewangelisty w Pasjach J. S. Bacha, ale jego wyjątkowa wrażliwość współgra równie wspaniale z włoską monodią początków XVII wieku. Obecnie wykłada w Wyższej Szkole Muzycznej w Trossingen (Niemcy).

Maciej Gocman jest cenionym w kraju i za granicą tenorem, specjalistą w zakresie wykonawstwa muzyki dawnej. Ukończył Akademię Muzyczną im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu. Umiejętności wokalne doskonalił m.in. na Kursach Interpretacji Muzyki Oratoryjnej i Kantatowej przy Międzynarodowym Festiwalu Oratoryjno-Kantatowym Wratislavia Cantans, oraz na kursie interpretacji dzieł Claudio Monteverdiego prowadzonym przez Andrew Kinga.

Maciej Gocman jest laureatem wielu nagród, m.in. dwukrotnie otrzymał Wrocławską Nagrodę Muzyczną, z zespołem Ars Cantus został uhonorowany nagrodą im. Zofii Rayzacherowej za „największą indywidualność artystyczną w dziedzinie muzyki dawnej” na XI Festiwalu Muzyki Dawnej w Warszawie. Na stałe współpracuje z zespołami: Cantores Minores Wratislavienses, Ars Cantus oraz Collegio di Musica Sacra. Współpracuje również z polskimi i zagranicznymi zespołami: Wrocławska Orkiestra Barokowa, Harmonia Sacra, Capella Cracoviensis, Concerto Polacco, Il Tempo, Arte dei Suonatori, Collegium 1704, Concerto Koeln, Capilla Flamenca, De Labyrintho, Ensemble Weser-Renaissance Bremen, Irish Baroque Orchestra, Le Poeme Harmonique, i in. Występował rownież pod batutami Martina Gestera, Paula Esswooda, Eduardo Lopez Banzo, Kurta Masura, Paula McCreesha, Andrew Parrotta, Vincenta Dumestre i in. Ma w dorobku nagranie ponad 50 płyt CD we Włoszech, Niemczech, Francji, Czechach i Polsce, liczne nagrania telewizyjne i radiowe. Występował również jako solista na wielu znaczących estradach w kraju i za granicą. Koncertował w Europie, Stanach Zjednoczonych i Meksyku.

Harmonia Sacra jest zespołem poświęcającym się wykonywaniu muzyki od późnego renesansu do kantat Bacha. Powstał w roku 1995 z inicjatywy Teresy Piech, Rafaela Gabriela Przybyły i Marcina Szelesta, który jest jego kierownikiem artystycznym. Wystąpił na wielu polskich i zagranicznych festiwalach, prezentując różnorodny repertuar, w którym znaczące miejsce zajmuje muzyka polska. Zespół ma też na swoim koncie współczesne prawykonania utworów nowo odkrytych lub zrekonstruowanych.

Karol Kozłowski – tenor. Absolwent Akademii Muzycznej w Gdańsku oraz Wydziału Rzeźby warszawskiej ASP. W latach 2007-2009 był solistą Opery Wrocławskiej, w której zadebiutował jako Alfred w Zemście Nietoperza J. Straussa i gdzie wykonywał również partie: Tamina w Czarodziejskim flecie W. A. Mozarta, Almavivy w Cyruliku sewilskim G. Rossiniego, Cassia w Otellu G. Verdiego i Archanioła w Raju utraconym K. Pendereckiego. Od 2009 roku jest związany z Teatrem Wielkim – Operą Narodową, gdzie śpiewał jako Vitellozzo w Lukrecji Borgii G. Donizettiego, Misaił w Borysie Godunowie M. Musorgskiego, Damazy w Strasznym dworze S. Moniuszki, Młody sługa w Elektrze R. Straussa, Kudriasz w Katii Kabanowej L. Janačka, Edrisi w Królu Rogerze K. Szymanowskiego, Goro w Madame Butterfly G. Pucciniego, Nauczyciel tańca i Latarnik w Manon Lescaut G. Pucciniego oraz jako Ksiądz Mignon w Diabłach z Loudun K. Pendereckiego. Jest cenionym wykonawcą dzieł barokowych, m.in. partii Ewangelisty w obu Bachowskich pasjach oraz niemieckiej liryki wokalnej. Dla wydawnictwa DUX z pianistką Jolantą Pawlik zarejestrował dwa Schubertowskie cykle: Piękną młynarkę i Podróż zimową. Glos artysty stał się również inspiracją dla wybitnego kompozytora muzyki współczesnej Pawła Mykietyna, który w swoim najnowszym dziele – operze Czarodziejska góra – powierzył mu rolę Settembriniego. Prapremiera w reżyserii Andrzeja Chyry miała miejsce na poznańskim Międzynarodowym Festiwalu Malta 2015.

Iwona Leśniowska-Lubowicz jest absolwentką Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu na Wydziale Wokalno-Aktorskim w klasie Prof. Christiana Elβnera. Ukończyła studia podyplomowe w Hochschule für Musik Köln w klasie dawnej muzyki kameralnej (Kammermusik – Alte Musik) prof. Konrada Junghänela oraz w klasie śpiewu solowego (Konzertexamen) prof. Barbary Schlick.

Jako solistka występowała na różnych festiwalach, m.in. Festival d’Ambronay, Festival des Cathédrales de Picardie, Festival de Música Antiga de Tiana, Festiwal Concentus Moraviae, Festiwal Muzyki Dawnej (Warszawa), Wratislavia Cantans, Starosądecki Festiwal Muzyki Dawnej, Musica Antica a Magnano, Merano Festival, Internationale Stockholm Early Music, Schleswig-Holstein Musik Festival, Musikfestspiele Potsdam Sanssouci, Internationale Händel Festspiele (Getynga), Barockfest Münster, Beethovenfest, Septembre Musical Montreux-Vevey, z wieloma zespołami muzyki dawnej, m.in. Cantus Cölln, Il Tempo, Cappella Augustana, Wrocławska Orkiestra Barokowa, Harmonia Sacra, Capella Cracoviensis, Alla Polacca, Collegio di Musica Sacra.

W 2001 roku odbyła tournée jako solistka Europejskiej Akademii Barokowej d’Ambronay we Francji pod kierunkiem Ch. Rousseta. Wielokrotnie brała udział w międzynarodowych transmisjach radiofonicznych Europejskiej Unii Radiowej (EBU).

Współtworzy zespół muzyki dawnej Alla Polacca z siedzibą w Kolonii, z którym jako solistka zwyciężyła w konkursach: Concerto Barocco 2004 w Wuppertalu, Alte-Musik-Treff 2004 w Berlinie oraz Gothaer Reihe Historische Musik 2004/2005 w Getyndze.

W swoim dorobku ma również nagrania płytowe. ​Artystka w latach 2005-2007 była solistką Deutsche Oper am Rhein w Düsseldorfie. Gościnnie współpracowała również z Operą Bałtycką w Gdańsku, Operą i Filharmonią Podlaską oraz teatrem operowym w Münster. Obecnie jest solistką Warszawskiej Opery Kameralnej.

Marzena Michałowska, sopran, adiunkt na Wydziale Wokalno-Aktorskim Akademii Muzycznej im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu. Od wielu lat koncertuje w Polsce i poza jej granicami jako gość licznych międzynarodowych festiwali muzycznych. W 2005 roku zadebiutowała na deskach Komische Oper w Berlinie w partii Donny Anny w operze Don Giovanni W. A. Mozarta. Współpracowała z wieloma znakomitymi dyrygentami, m.in. Christopherem Hogwoodem, Kirillem Petrenko, Markiem Pijarowskim, Grzegorzem Nowakiem, Tadeuszem Wojciechowskim, Łukaszem Borowiczem, Jerzym Salwarowskim, Marcinem Nałęczem-Niesiołowskim, José Maria Florenzio Juniorem, Markiem Toporowskim, Janem Tomaszem Adamusem, Stefanem Stuligroszem, Marcinem Sompolińskim, Stephanem MacLeodem, oraz orkiestrami i zespołami: Gli Angeli Geneve, Concerto Palatino, Concerto Köln, Irish Baroque Orchestra, Czech Virtuosi, Orkiestrą Filharmonii Poznańskiej, Filharmonii Lubelskiej, Filharmonii Kaliskiej, Filharmonii Bałtyckiej, Filharmonii Warmińsko-Mazurskiej, Filharmonii Szczecińskiej, Filharmonii Zielonogórskiej, Polską Orkiestrą Radiową, Orkiestrą Kameralną Polskiego Radia Amadeus, Wrocławską Orkiestrą Barokową, Capella Cracoviensis i OH! – Orkiestrą Historyczną. Na stałe współpracuje z zielonogórskim zespołem muzyki dawnej Cappella Viridimontana. Marzena Michałowska jest laureatką licznych krajowych i zagranicznych konkursów wokalnych. W dorobku fonograficznym ma 18 albumów płytowych, w tym nagrania dla Polskiego Radia. W 2008 roku płyta „Musica Sacromontana” z jej udziałem otrzymała statuetkę Fryderyka – prestiżową nagrodę polskiego przemysłu fonograficznego.

{oh!} Orkiestra Historyczna założona została w 2012 r. w Katowicach przez grupę instrumentalistów – entuzjastów i miłośników muzyki dawnej, skupionych wokół koncertmistrzyni Martyny Pastuszki oraz menedżera Artura Malke.

Poświęcając się wykonawstwu historycznemu, członkowie {oh!} Orkiestry nie zapominają o możliwie bliskim docieraniu z muzyką do słuchaczy. Praca nad każdym elementem dzieła, podkreślająca znaczenie muzyki w wymiarze retorycznym, owocuje koncertami, których celem jest nie tylko znakomita komunikacja między wykonawcami, ale przede wszystkim pomiędzy muzykami a słuchaczami.

Już od pierwszego koncertu ten rodzaj korespondencji został dostrzeżony i doceniony przez krytyków, a także zapraszanych do współpracy solistów.

Utrzymując silne więzi z miastem Katowice i tutejszymi instytucjami kultury, od początku wspierającymi działalność zespołu, Orkiestra może realizować ambitne programy, współpracując z szerokim gronem artystów zagranicznych. Pomimo krótkiej działalności {oh!} Orkiestra Historyczna bardzo szybko zdobyła uznanie na międzynarodowych festiwalach oraz estradach w Polsce i za granicą, koncertując m.in. w: Valticach, Pradze, Brühl, Altenie, Stambule i Ankarze. W styczniu 2014 {oh!} wzięła udział we współczesnej premierze opery D. Sarriego Didone abbandonata w Brnie, we współpracy z czeskimi i słowackimi solistami oraz reżyserem Tomášem Pilařem, zdobywając niezwykle pozytywne recenzje w prasie oraz entuzjastyczny odbiór wśród publiczności. W 2015 r. nakładem wydawnictwa DUX zespół zadebiutował na rynku fonograficznym płytą „{oh!} Schreyfogel/Schaffrath/Visconti”, zawierającą koncerty skrzypcowe i klawesynowe ze zbiorów Biblioteki Uniwersyteckiej w Dreźnie.

Wśród najciekawszych przedsięwzięć artystycznych {oh!} w 2016 roku należy wymienić cykl koncertów w nowej siedzibie NOSPR w Katowicach, wykonanie Pasji wg św. Mateusza J. S. Bacha wraz z Die Kölner Akademie czy planowane na jesień międzynarodowe tournée z operą Arminio J. A. Hassgo.

{oh!} Orkiestra Historyczna to przede wszystkim zespół młodych i pełnych energii profesjonalnych artystów, silnie związanych z Górnym Śląskiem, którzy chcą wnieść w ten region nową jakość w wykonawstwie muzyki dawnej, stając się jego kulturalną wizytówką w Polsce i za granicą.

Joanna Radziszewska w 2014 roku ukończyła z wyróżnieniem studia na Akademii Muzycznej w Krakowie w klasie śpiewu solowego dr hab. Moniki Swarowskiej-Walawskiej. Jest laureatką Trzeciego Międzynarodowego Konkursu Muzyki Dawnej „Canticum Gaudium” 2016 w Poznaniu. Koncertuje w Polsce i za granicą z wieloma zespołami muzyki dawnej, takimi jak: Capella Cracoviensis, {oh!} Orkiestra Historyczna, Cappella Viridimontana, Harmonia Sacra, OCTAVA Ensemble, Risonanza, Parnassos, wykonując głównie dzieła z okresu od renesansu do klasycyzmu. Miała okazję występować pod batutą Ottavia Dantone i Accademia Bizantina, Diego Fasolisa wraz z I Barocchisti, Vincenta Dumestre’a z Le Poème Harmonique, a także Joshuy Rifkina. Uczestniczyła w kursach wokalnych prowadzonych przez takich pedagogów, jak: Marek Rzepka, Gillian Webster, Paul Esswood, Ryszard Karczykowski, Piotr Kusiewicz, Jagna Sokorska, Vincent Dumestre, Maria Skiba, Stefanie True.

Korzystając z doświadczenia w wykonywaniu zarówno barokowego basso continuo, jak i jazzu, Anthony Romaniuk chętnie przenosi muzykę do teraźniejszości, improwizując kadencje w koncertach lub preludia i interludia podczas solowych recitali. Współpracuje ze skrzypaczką Patrycją Kopaczyńską, wiolonczelistą Pieterem Wispelweyem, zespołem Vox Luminis, Australian Chamber Orchestra, Stuttgart Kammerorchester i Australian String Quartet. Występował z recitalami w Kunsthistorisches Museum w Wiedniu, Concertgebouw w Brugii, Restoration House w brytyjskim Rochester oraz w LACMA (Los Angeles).

Ukończył Manhattan School of Music oraz konserwatoria w Hadze i Amsterdamie, pracując pod kierunkiem cenionego pedagoga Sally Sargent. Zdobył m.in. I nagrodę na Westfield International Fortepiano Competition w USA (2011); był również laureatem konkursu Musica Antiqua w Brugii (2010).

Pochodzi z Australii, ale mieszka w Belgii, gdzie wykłada w Królewskim Konserwatorium w Brukseli. Jego angaże w sezonie 2015/16 obejmują recitale solowe (m.in. Nowy Jork, Melbourne i Florencja), koncerty w duecie z Patrycją Kopaczyńską (Luksemburg i Gstaad), rezydencję na festiwalu BAM Next Wave (Brooklyn) i nagrania (m.in. płyta „Take Two” dla wytwórni Alpha z Patrycją Kopaczyńską).

Subtilior Ensemble jest jednym z niewielu zespołów w Polsce specjalizujących się w wykonywaniu polifonii sakralnej średniowiecza, renesansu i baroku. Powstał w roku 2003 z inicjatywy Piotra Zawistowskiego, kierownika artystycznego grupy. Śpiewacy Subtiliora od wielu lat zajmują się muzyką dawną, a także ogólnie pojętą kameralistyką wokalną. Współpracują także z innymi polskimi i europejskimi zespołami zajmującymi się historycznie poinformowanym, stylowym wykonawstwem muzyki dawnej.

W 2004 roku zespół otrzymał Nagrodę im. Adama Jarzębskiego dla najlepszego wykonawcy XIV Festiwalu Muzyki Dawnej na Zamku Królewskim w Warszawie. Zespół, obok koncertów i nagrań radiowych, ma w swoim dorobku 5 płyt CD (w tym 4 zrealizowane wraz z zespołem Ars Nova). Koncertował na prestiżowych estradach i festiwalach w kraju (Filharmonia Narodowa w Warszawie, Studio Koncertowe Polskiego Radia im. W. Lutosławskiego, Filharmonia Łódzka, Filharmonia Lubelska, Festiwal Muzyki Dawnej na Zamku Królewskim w Warszawie, Starosądecki Festiwal Muzyki Dawnej, Festiwal Mikołaja z Radomia w Radomiu, Festiwal Musica Poetica w Tarnowie). W grudniu 2009 roku reprezentował Polskę na europejskich antenach radiowych, wykonując transmitowany ze Studia im. W. Lutosławskiego koncert z renesansowymi motetami na Boże Narodzenie.

Marcin Szelest ukończył studia w zakresie gry organowej w Akademii Muzycznej w Krakowie (dyplom z wyróżnieniem, 1997), oraz – jako stypendysta Fulbrighta w latach 1997-1998 – w The Boston Conservatory, USA (Artist Diploma in Organ Performance, 1999). W 1995 roku zdobył I nagrodę na II Międzynarodowym Konkursie Organowym im. J. P. Sweelincka w Gdańsku. Jego działalność koncertowa w kraju i za granicą obejmuje zarówno recitale organowe, jak i występy z zespołem muzyki dawnej Harmonia Sacra, którego jest współzałożycielem i kierownikiem artystycznym, a także z licznymi solistami, chórami, orkiestrami i zespołami historycznych instrumentów (m.in. Concerto Palatino, The Bach Ensemble, Vox Luminis, Weser Renaissance Bremen, Wrocławska Orkiestra Barokowa).

Marcin Szelest jest profesorem organów i kierownikiem Katedry Muzyki Dawnej w Akademii Muzycznej w Krakowie. Jego praca habilitacyjna Przemiany stylistyczne we włoskiej muzyce organowej przełomu XVI i XVII stulecia (2007) została wyróżniona nagrodą Prezesa Rady Ministrów, a artykuły dotyczące źródeł i edycji dawnej muzyki polskiej ukazały się m.in. w czasopismach „Canor”, „Muzyka” i „Orfeo”. Przygotowana przez niego edycja dzieł zebranych Stanisława Sylwestra Szarzyńskiego zostanie wydana w serii „Monumenta musicae in Polonia” w roku 2016. Jest również organistą kościoła Świętego Krzyża w Krakowie, gdzie gra na odrestaurowanym instrumencie z 1704 roku, oraz dyrektorem artystycznym Starosądeckiego Festiwalu Muzyki Dawnej.

Piotr Szewczyk – organista i tenor. Ukończył Papieską Akademię Teologiczną (Uniwersytet Jana Pawła II) ze specjalnością organy i muzyka kościelna (dyplom z wyróżnieniem) i Akademię Muzyczną w Krakowie na Wydziale Wokalno-Aktorskim (dyplom z wyróżnieniem) oraz wydział Edukacji Muzycznej, Dyrygentury Chóralnej i Muzyki Kościelnej. Występował w krajach Europy, Izraelu i USA. Koncertuje z najwybitniejszymi muzykami specjalizującymi się w wykonawstwie muzyki renesansu i baroku. Dokonał licznych nagrań płytowych oraz dla radia i telewizji. W 2005 r. otrzymał wraz z zespołem Subtilior Ensemble nagrodę im. Adama Jarzębskiego dla najlepszego wykonawcy na Festiwalu Muzyki Dawnej w Warszawie. Kilkakrotnie nominowany, w 2008 roku otrzymał jako współwykonawca nagrodę Fryderyka 2007 za najlepszy album płytowy w dziedzinie muzyki dawnej. Od 2008 roku jest członkiem Polskiej Akademii Fonograficznej. Jako solista ma w swoim repertuarze największe formy muzyki barokowej: opery H. Purcella, Nieszpory Maryjne C. Monteverdiego, pasje i msze J. S. Bacha, G. Ph. Telemanna, G. F. Handla, W. A. Mozarta, i inne.

Andrzej Zawisza z wyróżnieniem ukończył studia na Akademii Muzycznej w Krakowie, w klasie klawesynu prof. Magdaleny Myczki. Na tejże uczelni odbył również studia podyplomowe w klasie klawesynu prof. Elżbiety Stefańskiej. W latach 2003-2005 studiował w Guildhall School of Music and Drama w Londynie w klasie klawesynu Jamesa Johnstone’a, oraz śpiewu Andrew Wattsa, gdzie otrzymał: Postgraduate Diploma in Music Performance (PgDip) oraz Master of Music Degree (MMus) z wyróżnieniem. Swój warsztat wokalny kształcił również pod kierunkiem Mhairi Lawson i Dame Emmy Kirkby. Jako wokalista współpracuje z wieloma zespołami chóralnymi, licznymi zespołami kameralnymi oraz z zespołami specjalizującymi się w wykonawstwie muzyki dawnej, często wykonując partie solowe. Andrzej Zawisza jest finalistą Międzynarodowego Konkursu Wokalnego Orfeusz z okazji 400-lecia premiery Orfeusza Claudio Monteverdiego (Włochy, Mantua 2007) oraz zdobywcą pierwszej nagrody na VIII Broadwood Harpsichord Competition w Londynie (2005). Laureat Stypendium Twórczego i Nagrody Miasta Krakowa (2001) oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2002) w dziedzinie muzyki. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Muzyki Dawnej i Towarzystwa Bachowskiego w Krakowie, wiceprezesem Fundacji Rozwoju Sztuki „Sonoris” oraz założycielem i kierownikiem artystycznym zespołu Estravaganza, z którym dokonał multimedialnego nagrania kantat Jana Sebastiana Bacha dla japońskiej wytwórni IMC Music Publisher Ltd.

Piotr Zawistowski (bas, chórmistrz) jest absolwentem AMFC w Warszawie, Filia w Białymstoku, którą ukończył z wyróżnieniem (1999). Zainteresowania muzyką dawną pogłębiał ucząc się od tak wybitnych kameralistów, jak The King’s Singers podczas prowadzonych przez nich klas mistrzowskich w Lubece.

W latach 1996-1999 był członkiem warszawskiego kwintetu wokalnego Cantus oraz chórmistrzem chóru Sine Nomine (2000-2008). W latach 2001-2013 zajmował się także propagowaniem muzyki wśród dzieci prowadząc autorski projekt edukacji chóralnej dzieci w chórze d’Altro Canto. Współpracuje także jako chórmistrz z Chórem Filharmonii Łódzkiej oraz jako śpiewak z Capellą Cracoviensis. Za swoje dotychczasowe osiągnięcia otrzymał wiele nagród, m.in.: II nagrodę na Pierwszym Konkursie Muzyki Dawnej „Przeszłość dla przyszłości” (1998), nagrodę za najlepszy debiut na VIII Festiwalu Muzyki Dawnej w Warszawie (1998) oraz nagrodę im. Adama Jarzębskiego za dla najlepszego wykonawcy XIV Festiwalu Muzyki Dawnej na Zamku Królewskim w Warszawie (2004). W roku 2009 zgłoszony został do Paszportu „Polityki”. Ma w swoim dorobku nagrania radiowe i płytowe (m.in. dla wytwórni Dux, Musicon, Accord, Acte Préalable, Travers).

Równolegle z działalnością koncertową Piotr Zawistowski zajmuje się pracą pedagogiczną. Od roku 2011 jest adiunktem na Wydziale Instrumentalno-Pedagogicznym UMFC w Białymstoku.

Starosądecki Festiwal Muzyki Dawnej organizowany jest od 1975 roku i stał się cenionym miejscem prezentacji najstarszej muzyki Europy w nowych opracowaniach i wykonaniu najsłynniejszych solistów i zespołów na świecie.